Análise materialista de Return to Tagen Ata (1971) / Análise materialista de Return to Tagen Ata (1971) 37 ÁNGELA OTERO FONTÁN. A publicación ábrese sen dúbida co artigo de Abraham Castro García, quen examina a obra Retorno a Tagen Ata (1971) de Méndez Ferrín desde a perspectiva do materialismo histórico, entendendo a orixe e a estrutura da historia determinada polo seu servizo social, como medio a través de que estende na actualidade o novo nacionalismo galego.
Nacionalismo galego e Retorno a Tagen Ata: simbiose literario-política
Xosé Luís Méndez Ferrín afirmou que é uma ficção alegórica, embora baseada em acontecimentos reais” (Ramallo 2020: 89). O comunismo "celebra qualquer assimilação de nações, exceto aquela que é alcançada pela força ou com base em privilégios" (Lênin.
Reconstrución do mito nacional en Retorno a Tagen Ata
Retorno a Tagen Ata cóntase dende o futuro, senón non se coñecería o cambio de signo da confraría (Méndez Ferrín. En primeiro lugar "a identificación, de orixe romántica, entre a vida campesiña e o profundo sentimento de Tagen Ata" contradir (ibidem: 66); dirá que a clase nacional de Galicia non é o campesiñado idealizado, segundo "a morriña dunha Galicia arcadia" (Anónimo 1965a: 6), senón a "clase obreira" (idem). ), "labregos, traballadores e mariñeiros".
Conclusión
En definitiva, esta é a historia dun novo tipo de nacionalismo que, como Rotbaf, pensa no seu antecesor: “Basicamente, estou namorado de ti. Isto inclúe unha década cuxo contido se resume no renacemento do nacionalismo galego, por unha banda, a pesar de estar mediatizado en relación ao exterior, aínda esencialmente teórico, co obxectivo do seu relanzamento social.
"Sobre el derecho de las naciones a la autodeterminación", en Problemas de política nacional e internacionalismo proletario. "La Revolución Socialista y el Derecho de las Naciones a la Autodeterminación (Tesis)", en Problemas de Política Nacional e Internacionalismo Proletario.
ESTUDO LINGÜÍSTICO DOS ALCUMES
DA PARROQUIA DE DARBO (CANGAS DO MORRAZO) Linguistic study of nicknames from the parish
Ángela Otero Fontán
Introdución 1
1 Quero expresar o meu máis sincero agradecemento a todos os veciños e veciñas da parroquia de Darbo que se prestaron ás entrevistas, en especial á miña avoa Serafina Broulllón. O noso traballo pretende, polo tanto, ser unha pequena achega ao estudo dos discursos apelativos propios do mundo rural e para iso centrarémonos na análise dos alcumes recollidos no concello de Darbo, no concello de Cangas do Morrazo.
Metodoloxía
- O traballo de campo
- Elaboración das bases de datos
- Redacción do traballo
Nos casos nos que o alcume presenta fenómenos como o seseo ou a gheada, reflectímolo na transcrición fonética. Indicouse se o alcume é herdado de parentes da persoa alcumada ou non; nos casos en que o fan, amosámoslle como é o alcume que reciben.
Orixe e historia dos alcumes
Polo tanto, non cabe dúbida de que o alcume e o nome propio manteñen unha relación moi estreita, a pesar das diferenzas entre eles. Se observamos o estado do alcume na actualidade, veremos como está máis ligado ao mundo rural que ao urbano.
Caracterización do alcume
- Definición de alcume
- O alcume e outros termos afíns
- Trazos do alcume
- Nome propio ou común?
- Clasificación dos alcumes
Pola súa banda, Rebollo Torío cre que, como os nomes propios, os alcumes son monovalentes, aínda que poden ser polivocos. En terceiro lugar, no que respecta ao xénero e ao número, algúns autores coinciden en que os alcumes teñen oposicións entre número e xénero, ao igual que os nomes comúns.
Análise dos alcumes da parroquia de Darbo
- Características fonéticas
- Características morfolóxicas
- Características léxicas e semánticas
A continuación, a partir da análise do noso corpus, observaremos a estrutura dos alcumes e cales son os procedementos morfolóxicos que interveñen na súa formación. Dentro deste grupo podemos distinguir alcumes compostos por antropónimos baseados nun nome concreto (os Felipes, Filisiñas, María Flores), un apelido (os Culío, os Mariños, os Vilas), hipócritas (Manuel o Nelo) e haxiónimos (San Cagán). , Arsenio San Roquiño). Seguen os alcumes derivados dun apelido, que ben indican algunha característica física (Cecilio o Ancho, Regina a Coxa, Salustiano o Doble) ou ben describen algunha calidade psicolóxica (Fiero, Caguelo, Serio).
En segundo lugar sitúanse os alcumes creados a partir de nomes de animais (o burro, o canario, o Carroucho, o Choco, Castrón...). Por último, de todos os alcumes que compoñen o noso corpus, o 70% refírense a voces que temos rexistradas nos dicionarios.
Conclusións
Fernández Rei, Francisco (1990): Dialetologia da língua galega. 2018): “Alcume Anthropology: A Case Study in a Rural Community”, in Ana. Oro, César (1999): "Nomes segundo alguns documentos galegos medievais", in Dieter Kremer (ed.), Actas do V Congresso Internacional de Estudos Galegos, vol. Carme Hermida Gulías / Primitivo Iglesias Sierra / Carme Ares Vázquez / Xosé Mª Lema / Rosa López Fernández (1997): Pequeno dicionário de língua Xerais.
Ramírez Martínez, Jesús (2004): «Uso educativo y didáctico de los sobrenombres del campo de Cartagena», Revista Murciana de Antropología. Ramírez Martínez, Jesús (2011): «El uso social de los apodos como discurso sintético en las sociedades rurales», Sociedad y Discurso 19, 49-71.
AGUAFUERTES GALLEGAS, UNHA MIRADA DA PAISAXE ALLEA Á CONSTRUCIÓN CULTURAL GALEGA
Aguafuertes gallegas, an outsider’s perspective to the Galician landscape
Nuria Bouzas Antas
A paisaxe como construción social: o caso galego
Cabe preguntarse, como fai López Sández, cal é a razón ou función social desta exhibición paisaxística. Así, a construción cultural da paisaxe (coas súas paisaxes invisibles e os seus estereotipos artísticos) subxace en boa parte da creación da identidade persoal e social e, en definitiva, do nacionalismo. Para participar no tratamento da paisaxe no caso galego, empregaremos as obras literarias que contribuíron substancialmente a esa construción cultural.
Sarmiento é considerado o iniciador da introdución da paisaxe na literatura galega, precisamente por esta intención política de apropiación do territorio. Así, Novoneyra rompe coas normas estereotipadas da paisaxe galega, construídas dende España, así como coas establecidas na súa propia literatura.
Aguafuertes gallegas e a construción da paisaxe galega
- Diferenzas
- Semellanzas
- Arlt e o estereotipo
En Arlt, falar da paisaxe galega significa falar do home que a habita, ambos elementos son inseparables “porque en Galicia a paisaxe non é independente do home. Outro elemento distintivo é que Arlt subliñará reiteradamente a dureza da paisaxe galega, que obriga a unha persoa a esforzarse: “Isto non é un xoguete. Despois desta análise, poderiamos considerar se a construción cultural da paisaxe galega influíu en Arlt na escritura dos seus gravados galegos.
En definitiva, o tema ou construción cultural da paisaxe galega afectoulle cando escribía as súas columnas, fundamentalmente en dúas direccións: por unha banda, utilizaba a imaxe negativa que aportaba a modo de oposición como referencia do que se rompeu para converterse. ; por outra banda, considérase positiva a imaxinación que existía en Galicia sobre a paisaxe galega, e que recibiu dun xeito directo polo contacto coa poboación e a cultura autóctonas. Arlt contribúe co seu testemuño á consolidación da paisaxe galega construída polos escritores e pensadores da época como defensa do seu país.
APROXIMACIÓN XEOLINGÜÍSTICA AO LÉXICO RAIANO GALEGO-PORTUGUÉS
A TRAVÉS DO XÉNERO DOCUMENTAL
Fernando Groba Bouza
Apuntamentos metodolóxicos
- Característica dos documentais
- Os informantes e os puntos xeográficos
Para elaborar este artigo, en primeiro lugar, seleccionamos un total de catro documentais6 (Alénfilmes/TVG/Coyote 2006, Gonçalves 2009, Vilaverde et al. 2011 e 2016) que, ao estar baseados en entrevistas nas que as persoas relatan as súas experiencias vitais para temas (contrabando, sociedade sagrada e lingua), conteñen diversos testemuños orais de veciños de diferentes zonas rurais ou vilas pertencentes ao cinto fluvial (parte da fronteira galego-portuguesa que coincide coa conca do río Mino) e en parte primeiro cinto seco ( parte da fronteira onde non hai río) situada entre Cevide (Cristóval, Melgaço) e Torneiros (Río Caldo, Lobios) (ver ilustración 1 a continuación). En primeiro lugar, entre as charlas do lado gaélico e a norma gaélica; despois, entre minhofalantes e padroneses lusófonos; en terceiro lugar, entre as variedades dun lado e do outro lado da cinta;. Os dous documentais máis antigos (Alénfilmes/TVG/Coyote 2006 e Gonçalves 2009) tratan o mesmo tema (o contrabando) e en cada un deles podemos ver o acontecido en dous puntos distintos do río; na primeira, das zonas de Melgaço- -Arbo e O Rosal-Caminha e, na segunda, das zonas de São Gregório-Ponte Barxas e Valença do Minho-Tui.
As máis recentes (Vilaverde et al. 2011 e 2016) son do mesmo autor, pero con diferentes temáticas e dúas localizacións distintas. Xeograficamente, os testemuños orais pertencentes a 64 persoas están espallados, como se pode observar no mapa da Ilustración 1, por 14 puntos na zona galega e 19 na zona portuguesa, 13 na zona fluvial e 20 na zona seca, que distribúese por 11 concellos da comarca (6 galegos e 5 portugueses), que á súa vez e como xa se comentou se distribúen por máis de 130 quilómetros de fronteira.
Análise dos resultados
- Marxe galega versus marxe minhota .1. O que varía
- Raia seca versus raia fluvial
É curioso, e tamén interesante, como, na conversa que aparece entre os dous lados da liña que aparece ao comezo de Vilaverdeet al e 4'), non aparece nin unha soa palabra de castelán nin entre o portugués nin o gaélico. Os verbos ver, ver e ver tamén nos axudan a sinalar unha liña imaxinaria que separa os territorios de distribución. No cadro tamén se aprecia, agardando o subapartado 3.2 sobre as diferenzas entre o río e o seco, que é na parte baixa da parte húmida onde pero pasa á vertente portuguesa e á parte ourensá. onde empregan as formas mas ~ máis en galego24.
A primeira palabra que queremos comentar xa une as dúas caras da cinta; estamos a falar da forma gado. 33 O que non atopamos na parte sur da franxa foron formas co ditongo oi como a elaborada por LCRTMAD (s.v. moto) e que a sitúa na parroquia de Sanfins do Douro (Alijó).
Para concluír
Disponível em:
Godinho, Paula (2014): "Fronteira, políticas do centro e práticas culturais: 1964 "Tratado dos limites", os interesses dos Estados e a resistência das populações", a X. Mouzo Villar, Rosa / Carolina Pérez Capelo (2014): " De Vilanova de Arousa a Vila Nova de Foz-Côa: a fronteira galego-portuguesa a estudar com base nos materiais do ALPI”, in X.
SOBRE A ALTERNANCIA NAS LOCUCIÓNS
PREPOSICIONAIS CON BASE E RESPECTO. ESTUDO CONTRASTIVO GALEGO-ESPAÑOL
Antonio Martín Piñero
Marco teórico
Partimos do feito de que todo cambio de forma significa un cambio de significado, polo que se pode asumir e asumimos que o primeiro caso é unha expresión moito menos precisa, que non se sitúa completamente na realidade discursiva, senón sobre ela - polo que sen contacto coa «superficie»—, e como un feito máis ou menos continxente que depende do contexto. Esta teoría para o castelán (Morera: 1999), aínda que se centre nesa lingua, pode extrapolarse ao galego, porque o cambio de uso e descrición gramatical da súa base semántica en materia preposicional non está lonxe. Do mesmo xeito, ocorre con respecto: se comparamos as expresións en relación e en relación con, temos, no primeiro caso, unha relación asociativa positiva que vai dirixida a un punto final, unha certeza -localizada despois-. polo que se presenta e en dirección directa cara a iso-; mentres que a segunda combinación expresa, en primeiro lugar, o movemento de achegamento e, en segundo lugar, unha circunstancia espacial de pertenza (Morera: 1999), polo que o discurso-argumento presentado non o é.
Compararanse as dúas linguas porque aínda que a diferenza de vontade comunicativa depende da persoa que quere expresar, esta elección non se pode facer se o paradigma e a conmutación combinatoria dunha determinada lingua non o permiten: en castelán, por exemplo, a forma combinadora non se pode respectar coa preposición ante, *ante respecto de, porque ela non apareceu socialmente. Non se admiten para estudo construcións que expresen significados físicos, aínda que sexan propias dunha palabra nuclear, como "as plantas medran mellor en base a un solo compactado".
Metodoloxía e corpus
Tamén en galego estaba o problema da coincidencia de significantes entre respecto, 'cortesía, favor cara a alguén'. Os resultados, dado o seu carácter escrito, móvense entre a semiinformalidade e a (semi)formalidade, aínda que de cando en vez se daba un rexistro informal. Ao tratarse dunha mostra extensa, publicaranse unha serie de táboas resumo dos datos para permitir unha análise clara dos datos.
Análise dos resultados
- Base 1. Español
- Respecto
Pasos que se poderían dar respectando sempre a matriz enerxética de cada país latinoamericano e BASICAMENTE. Un verbo que se toma como referencia é conceptualmente máis próximo á palabra porque depende directamente dela. Seguirase a seguinte disposición: cando se presentan os resultados da estrutura para as dúas linguas, compáranse entre si e insírese unha análise.
En base ao xa sinalado, quero instar encarecidamente a esta asociación a que se pronuncie o [..] [sic]». Como podes ver, non hai moita diferenza entre estes e o intercambio que se produce móstrase de forma bastante estable nesta palabra.
Conclusións
AUTORES E AUTORAS DE CUMIEIRA, vol. 6 (2021)
NORMAS PARA O ENVÍO DE ORIXINAIS
Apartado 2. Subapartado
Nas citas textuais a outros autores, se son inferiores a tres liñas, incluiranse no texto explicativo entre comiñas («»); se son máis de tres liñas, irá en texto separado, en Cambria 10 redondo, cunha sangría de 3 cm á esquerda. O sistema de citación interna será aquel que utilice o apelido ou apelidos do autor, ano, dous puntos, espazos e páxinas, como nestes exemplos: (Castro Veiga ou Castro Veiga, segundo corresponda. Fernández Salgado, Benigno / Henrique Monteagudo (1995 ): " Do galego literario ao galego común, o proceso de normalización na época moderna”, en H.
Monteagudo (ed.), Estudos de sociolingüística galega sobre a norma do galego culto. 1997): "A existencia de dúas expresións clíticas para a segunda persoa do singular en galego", en B. Fernández Salgado (ed.), Actas do IV Congreso Internacional de Estudos Galegos (Universidade de Oxford, 26-28 de setembro de 1994 ), vol.