PDF superior TítuloA Historia da educación en tempos posmodernos

TítuloA Historia da educación en tempos posmodernos

TítuloA Historia da educación en tempos posmodernos

A crítica foi iniciada polo historiador Bernard Bailyn no seu Education in the Forming of Americam Society: Needs and Opportunities for Study (1960). Tomando como principais puntos de referencia a Paul Monroe e a Elwood Patterson Cubberley, caracterízase a his- toria que se viña practicando como “misionaria”, pois o seu obxectivo era fornecer unha ideoloxía que lexitimase a función docente; “anacrónica”, por distorsionar o pasado ao lelo con categorías do presente; “parroquiana”, xa que estaba illada e alonxada das correntes principais da historiografía xeral; e de curtas miras, por reducir a súa atención ao eido da educación formal. Así que, malia a voluminosa producción existente, Bailyn concluía que “case non temos influencia nos problemas da educación americana” (citado por Cohen, 1999: 6). Un ano despois da aparición deste libro, Wilson Smith, profesor de historia, únese ás propostas de Bailyn, reclamando a adopción de “máis amplas referencias histó- ricas” nas análises histórico-educativas e dun “máis humanístico compromiso profesional”. Pero será Lawrence A. Cremin quen retome de forma sistemática os ataques, centrándo- os especificamente na figura de Cubberley: The Wonderful Wordl of Elwood Patterson Cubberley: An Essai on the Historiography of American Education (1965). Aínda recoñe- céndolle algúns méritos, como a súa contribución á profesionalización da educación, Cremin valora a obra de Cubberley case nos mesmos termos que Bailyn: “anacronismo”, “parroquianismo”, “evanxelismo” e ausencia de relación coas correntes principais da his- toriografía americana, e propón tamén una ampliación do obxecto de estudo da historio- grafía educativa (Cohen, 1999: 6-7).
Mostrar más

23 Lee mas

TítuloA natureza como medio educador na historia da educación: unha aproximación desde a educación escolar e a educación no tempo libre1

TítuloA natureza como medio educador na historia da educación: unha aproximación desde a educación escolar e a educación no tempo libre1

A historia amósanos que a relación do ser humano coa natureza foi mudando ao longo do tempo. Así, sábese que as civilizacións primitivas vivían intimamente ligadas co medio natural, co cal mantiñan unha relación de dependencia para poder subsistir; isto é, tratába- se dun vínculo fundamentalmente utilitario. Na Idade Antiga esta situación de subsistencia supérase e xorden as primeiras cidades, as polis, co consecuente cambio na relación ser humano-natureza, unha relación que emanaba do status socioeconómico. Na Idade Media, a pesar de existir un rexeitamento do natural e do corpo e de se enxalzar a alma en detrimento deste último, segue habendo unha dependencia do medio natural como consecuencia da necesidade de vivir da agricultura, a gandería, a pesca… Non é, pois, ata o Renacemento cando se pasa dunha visión teocentrista a unha antropocentrista, e a considerarse necesaria unha educación integral, é dicir, cultivar en todos os seus aspec- tos, os físicos non menos que os intelectuais, os estéticos non menos que os relixiosos, a condición humana 2 .
Mostrar más

15 Lee mas

TítuloA representación da escola e da educación na obra literaria de Agustín Fernández Paz

TítuloA representación da escola e da educación na obra literaria de Agustín Fernández Paz

En Corredores de sombra, a Guerra Civil funciona como pano de fondo da historia, pois o interese céntrase no dilema moral de Clara tras a descuberta do turbio pasado da súa familia, pertencente á estirpe dos vencedores. Isto non impide que Rafael, un mestre republicano asasinado estea moi presente nas páxinas da novela e que atopemos idén- ticas consideracións ás apuntadas liñas arriba referidas aos mestres e aos seus ideais. Deste xeito, Rafael implícase na vida cultural de Vilarelle, ama os libros e a lectura e axiña bate coa persecución dos fascistas pola súa condición de mestre, de afiliado ao Partido Galeguista, de defensor do goberno da República e de membro do Ateneo da vila. Estes son os cargos que pesan contra el e que se suman ao principal motivo que sustentou a represión dos docentes e xustificou os asasinatos: «A maioría simpatizaba cos roxos, eles eran os que envelenaban os rapaciños, meténdolles na cabeza as ideas comunistas.» 28
Mostrar más

9 Lee mas

TítuloA Universidade da Coruña: 25 anos de historia

TítuloA Universidade da Coruña: 25 anos de historia

Así pois, cando en 1989 se decide crear a UDC, a cidade da Coruña xa dispuña dun- ha importante rede de centros de carácter universitario: cinco escolas universitarias, un colexio universitario –xermolo das actuais facultades de Ciencias, Filoloxía, Economía e Empresa e, parcialmente cando menos, Educación–, unha escola superior, unha escola técnica superior e unha facultade; e Ferrol, pola súa parte, contaba con dúas escolas uni- versitarias. Esta situación, que se reproducía en termos similares nas outras cidades gale- gas, era o resultado dun dobre proceso: a transformación das antigas escolas profesionais e técnicas en escolas universitarias a raíz, como xa dixemos, da aprobación da Lei xeral de
Mostrar más

26 Lee mas

TítuloA Asociación Galega de Profesionais da Tradución e da Interpretación

TítuloA Asociación Galega de Profesionais da Tradución e da Interpretación

prestan este tipo de servizos unha ficha normalizada que cobren cada vez que se encontran ante unha situación que non cumpre os mínimos precisos para desenvolveren correctamente o seu traballo e que non garantan a súa seguridade e accesibilidade (ventilación, saídas de emerxencia...). O obxectivo é compilar a maior cantidade de datos posíbeis para poder iniciar o diálogo e a negociación coas empresas, clientes e institucións implicadas nesta actividade co fin de emendar as deficiencias detectadas. Finalmente, malia que, como xa comentamos, existe en Galiza unha asociación que traballa especificamente no eido da tradución literaria, pareceunos tamén importante abordar esta cuestión atendendo ao número considerábel das nosas socias que prestan este tipo de servizos, mais facelo desde a perspectiva da profesional que vive desta actividade, fronte ao perfil de tradutor editorial esporádico que ten outra actividade económica principal e que no seu tempo libre se dedica á tradución literaria, ben por formar parte dun proxecto propio e persoal (en liña cun interese investigador, artístico ou literario), ben por querer acceder a un sobresoldo. Todas estas parécennos opcións perfectamente lícitas, mais observamos que interfiren nas condicións de traballo de todo o sector. Ademais, rexistramos algunhas das prácticas que se dan debido ás par- ticularidades do sistema literario galego, como a falta dun lectorado sólido (e, polo tanto, de demanda) para as traducións ao galego e as diferenzas de perfís de tradutores que acabamos de referir (perfil de tradutor profesional fronte a tradutor-escritor). Este proxecto aínda está a nacer, mais agardamos poder facer achegas que permitan mellorar a situación, para o que será fundamental colaborar coa ATG e con grupos de investi- gación como BITRAGA, alén de crear sinerxías cos diferentes estamentos implica- dos: editoriais, clubs de lectores, empresas de distribución e venda de libros e institucións públicas e privadas.
Mostrar más

14 Lee mas

TítuloO modelo de galego oral na televisión

TítuloO modelo de galego oral na televisión

Hoxe, trece anos despois destes artigos, vinte e dous, como dixemos, da creación da CRTVG, pensei que me ía laiar de que aínda non existise Servizo de Normalización Lingüística no medio. Afortunadamente, hai pouco máis dun mes creouse este servizo. Habemos de ver agora se realmente se pode levar á práctica na TVG e na RTVG a idea de consolidar un modelo de lingua que poida servir de referente do estándar oral. Precí- sase tempo e solucionar todos os problemas mencionados que se viñeron resumindo aquí: a carencia da descrición dun estándar oral; as actitudes dos profesionais e dos directivos (e as actitudes dunha parte da sociedade) con respecto ás variedades auténti- cas da lingua; a cativeza do modelo oral das elites (cando estas falan en galego, pois o castelán, mal que nos pese, segue a ser en determinados grupos sociais a lingua eleva- da); o rexeitamento, evidente en moitas ocasións, das autoridades lingüísticas; etcétera. E xunto con estes problemas, en certa maneira exóxenos, tamén hai outros inherentes ao medio con que terá que lidar un servizo lingüístico:
Mostrar más

15 Lee mas

TítuloApuntes para una historia da educación de xordomudos en España

TítuloApuntes para una historia da educación de xordomudos en España

A Asemblea dividirase en dúas seccións independientes: unha de Cegos e outra de Xordomudos, onde se discutiron os seguintes temas propostos polo claustro de profesores do Colexio Naciona[r]

24 Lee mas

TítuloA lingua da ficción audiovisual

TítuloA lingua da ficción audiovisual

Pois a introdución, non da gheada senón do que poderiamos chamar «jotada» nas series a que me refiro non supoñía, nin moito menos, a procura rigorosa dunha cor local para a lingua (abondaba observar o incoherencia dialectolóxica dos seseos e da gheada) con resultados verosimilizadores e, por tanto, eficientes en termos audiovisuais. O que se facía era engadir un «j» castelán e un popurrí de seseos a unha lingua de base e intención estándar (en xeral non moi coidada), degradando a imaxe do idioma ao plano do «patois». Como cando na historia das artes da representación se procuraba debuxar algúns personaxes «graciosos» ou «característicos» facéndoos falar con incorreccións –o exemplo máis basto poden ser os indios do «western»– mais pode- mos remontarnos a creacións como o «sayagués» de Juan del Encina que tanto riso provocaba nos seus auditorios (séc. XV-XVI), ou mesmo evocar a figura tipo do galego na historia do teatro español. Esta última asociación é a máis procedente pois o que se intenta é aproveitar os efectos que produce na audiencia a evocación dalgúns estereo- tipos da fala popular. Así, o que naquelas series se pretendía potenciación do verosí- mil resultaba, en realidade, recurso groso á convención e a convencións vellísimas. Exemplificando en positivo, parece en troques moi lexítimo o uso do seseo (trazo histórico resultante do sistema de sibilantes medievais) ou que os actores, pola súa orixe dialectal ou polas características do personaxe, tendan a realizacións plenamen- te galegas pero minoritarias ou non consagradas como estándar na práctica normativa da TVG (por poñer só un caso: a articulación da conxunción copulativa como e cerra- do, ben documentada no Atlas Lingüístico Galego, no canto do habitual e aberto). É o tan repetido «keep your accent» da tradición anglosaxoa e neses países tan valorado. Tal diversidade debe ser respectada, igual que cando navegamos terreos tan someti- dos a azares subxectivos como é o dos encontros entre palabras, onde a intención do falante impón os ritmos máis variados e variábeis. A natural recreación desa espontaneidade polos actores, de acordo coa situación dramática, non pode ser vista como «falta» ou «descoido». Polas mesmas razóns, é improcedente excluír da ficción audiovisual as irregularidades, vacilacións ou relaxacións propias da fala, pretendendo que a lingua dos filmes teña un carácter modelar e que a variabilidade incesante das realizacións dun fonema (ou dun encontro entre fonemas) se fixe en solucións canó- nicas prefixadas para cada caso.
Mostrar más

19 Lee mas

Juegos posmodernos: una reflexión en torno a lo lúdico en la educación teatral

Juegos posmodernos: una reflexión en torno a lo lúdico en la educación teatral

señala lo siguiente: El estudio de problemas con el propósito de ampliar y profundizar el conocimiento de su naturaleza, con apoyo, principalmente, en trabajos previos, información y datos divulgados por medios impresos, audiovisuales o electrónicos (p. 20). Por consiguiente, dado que el presente estudio tiene como finalidad la reflexión e interpretación de documentos relativos al Arte teatral y a la Educación, la confluencia de visiones de diversos autores y la postura crítica del investigador fueron fundamentales. En torno a este punto Arias (2012) argumenta que este tipo de investigación se basa en buscar determinada información, organizarla para someterla a un proceso de análisis, así se realiza un nuevo aporte para el tema de estudio
Mostrar más

11 Lee mas

TítuloA internacionalización da cultura galega

TítuloA internacionalización da cultura galega

O dito non ten culpables ou responsables directos; quen subscribe escribe estas liñas tamén pode citar un caso semellante. Véxase a versión portuguesa da miña novela Bretaña esmeraldina na cal non hai indicación ningunha de que existe un orixinal galego, malia estar traducida por un amigo meu e galeguista, como foi Xosé Carlos González, e a pesar de o patrón de Bertrand Editora ser naquela altura un empresario –Cordo Boullosa– tamén de orixe galega. Ocorre, pois, que indicar na obra a orixe galega «manchaba», por así dicir, o libro; pensando no lectorado portugués facíase preferible indicar unha procedencia española (mesmo quen elaborou a portada partiu da edición castelá para realizala e colleu a imaxe da parede dunha prisión con pinta- das en castelán). Pola contra, a versión eslovena da mesma novela si fai explícita a orixe galega e acompáñase, ademais, dun amplo epílogo sobre a miña persoa, os movementos de liberación nacional en Galicia e a literatura galega. Vemos, por tanto, dous comportamentos ben distintos: o desinterese xa histórico e calculado dos portu- gueses versus o interese esloveno na medida en que a súa historia é semellante á nosa (nun primeiro momento un país dependente do imperio austríaco e que posteriormen- te se constituíu nunha república socialista).
Mostrar más

5 Lee mas

TítuloBibliografía

TítuloBibliografía

(1993). Ignacio de Loyola, entre Vives y Comenio. Notas marginales desde una visión ge- neralista del siglo XVI. En Educación y europeísmo: de Vives a Comenio: Actas del VII Coloquio Nacional de Historia de la Educación, Málaga, 1993 (pp 51-57). Málaga: Universidad de Málaga-Sociedad Española de Historia de la Educación. (1995). Concepción Arenal e o educacionismo filantrópico. En IX Xornadas de Historia de

10 Lee mas

TítuloA ensinanza da nutrición humana na Educación Primaria desde unha perspectiva mediambiental

TítuloA ensinanza da nutrición humana na Educación Primaria desde unha perspectiva mediambiental

Neste traballo analízanse os obxectivos, os contidos e os criterios de avaliación do currículum de Educación Primaria de Galicia referidos á nutrición humana en xeral e á súa relación co medio ambiente en particular. O resultado desta análise mostra que existe unha idea restrinxida nalgúns dos contidos que deben ser ensinados sobre a nutrición humana, xa que se centran mais que todo na alimentación e a saúde, mentres que fan escasas referencias á idea global de nutrición e á súa relación co medioambiente. Partindo da análise do currículum, desenvolvéronse unha serie de ideas chave relacionadas co tópico para ensinar en Educación Primaria e que se aglutinan ao redor de catro ámbitos de estudo: a) o concepto de nutrición e a súa finalidade; b) os órganos e sistemas que interveñen na mesma; c) a alimentación e a súa importancia para a saúde e d) a repercusión do proceso nutritivo no medio.
Mostrar más

12 Lee mas

TítuloA experiencia da viaxe e o intelectual de preguerra

TítuloA experiencia da viaxe e o intelectual de preguerra

Realmente, aquí temos, con toda a carga irónica empregada, unha definición, ou contradefinición, lapidaria do ser galego na sincronía a que o autor se refere (e, desde logo, extrapolábel aos nosos días). O binomio que sería natural, en sendo normal o galego (galego / alemán) e que, por decisión restauradora, Risco estabelece fóra da Galiza, é substituído polo binomio español / alemán, a imitación e seguimento do que acontece no país de orixe, entre o galego e o español. Igualmente, son de grande interese as observacións sobre a dualidade de uso checo / alemán na cidade de Praga, que o noso autor tamén visitará. Lembremos que Checoslovaquia –que Risco prefere denominar pola vella, isto é, Bohemia– independizárase do Imperio Austro-Húngaro doce anos antes, en 1918, e, a partir deste feito, comeza o que hoxe denominaríamos o proceso de normalización da lingua checa. Para alén de inevitábeis relembranzas galegas, na iconografía do Santiago peregrino nunha igrexa de Praga ou nas barcas que navegan polo Moldava e que lle recordan as dornas do Miño, en Ourense, o autor ten a oportunidade de aprezar o uso da lingua nacional recuperada, o checo, e, tamén, o uso e coñecemento xeneralizado da lingua imperial, o alemán, que é a lingua que el utiliza e en que se fai entender. Un restaurante onde vai xantar, descrébeo como:
Mostrar más

20 Lee mas

TítuloA Coruña: a construcción da cidade liberal

TítuloA Coruña: a construcción da cidade liberal

finca á Rúa da Torre para a posterior construcción das. dez edificacións se ben é sta desenvolveuse en dúas fases[r]

502 Lee mas

TítuloA Coruña: a construcción da cidade liberal

TítuloA Coruña: a construcción da cidade liberal

A través desta fonte documental é posible recoller todos os acordos de índole especificamente urbanística protagoniza- dos pola Administración Municipal desde o encargo ata a apro- bacib[r]

1295 Lee mas

TítuloA adaptación da Lei Moyano a Galicia

TítuloA adaptación da Lei Moyano a Galicia

Esta lei establecía que o número e a clase de escolas que os concellos estaban obrigados a soster dependía da cantidade de habitantes de cada localidade. As menores de cincocentos habitantes debían agruparse con outras para formar dis- trito, no que se crearía unha escola elemental completa, sempre e cando resultase accesible á poboación dos diversos núcleos; de non ser así, habería que instalar en cada distrito unha escola incompleta ou de temporada, en función das posibi- lidades do concello. As vilas que sumasen cincocentos habitantes debían contar cunha escola completa de nenos e outra de nenas, aínda que esta última podía ser incompleta. Cando os habitantes sumaban dous mil, as escolas completas ascen- derían a catro, dúas de nenos e outras tantas de nenas. Nas vilas que superasen esta última cifra crearíanse, ademais das catro escolas correspondentes á categoría anterior, unha elemental completa de nenos e outra de nenas por cada incremento de dous mil habitantes, podendo computarse para estes efectos as privadas, sempre e cando as públicas representasen polo menos un terzo do total. Nos núcleos de máis de dez mil habitantes, e en todo caso nas capitais de provincia, unha das escolas públicas tiña que ser superior, e o Goberno comprometíase a promover a creación de escolas de párvulos. Finalmente, recomendábase a instalación de escolas nocturnas ou dominicais. 1
Mostrar más

38 Lee mas

Escola por ciclos: a proposta da rede municipal de porto alegre/rs

Escola por ciclos: a proposta da rede municipal de porto alegre/rs

Analisando o fenômeno avaliação na escola ciclada, podemos apontar uma contradição presente: avaliação classificatória x avaliação emancipatória. Historicamente, a avaliação classificatória tem estado presente na grande maioria das práticas pedagógicas escolares, sobretudo naquelas que defendem o ensino tradicional. Como decorrência dessa situação, a avaliação sempre foi tratada em seu sentido negativo, como ameaça ou objeto de barganha pelo professor junto aos seus alunos. O professor usando de seu poder autoritário para controlar seus alunos. A preocupação maior de todos – alunos, pais e professores – é em relação ao resultado final: aprovação/reprovação, notas/conceitos. O verdadeiro sentido do processo de ensino-aprendizagem de acompanhamento do que ocorre nesta caminhada não é priorizado. Entretanto, algumas ações foram propostas na direção da superação desse sentido negativo, chegando-se à idéia de avaliação emancipatória. Nesta, trabalha-se com o sentido positivo de avaliação, enquanto atividade reflexiva, crítica e processual. A LDB 9.394/96 (Brasil, 1996) inclusive incorpora em seu artigo 24 esse sentido de avaliação, destacando em seu inciso V:
Mostrar más

15 Lee mas

TítuloA emerxencia da educación pública nas cidades da América portuguesa durante os séculos XVIII e XIX

TítuloA emerxencia da educación pública nas cidades da América portuguesa durante os séculos XVIII e XIX

Na segunda metade do século XVIII, com o cenário urbano já bastante consolidado em relação às décadas anteriores, as elites locais se empenhavam na construção dessa civilidade: reunidos nas associações religiosas leigas, erigiam templos dedicados às suas devoções nos quais trabalharam alguns dos mais notáveis artistas da época; em algumas vilas realizavam-se apresentações teatrais; em praticamente todas executavam-se peças musicais compostas por artistas locais inspirados pelos mestres europeus; organizavam e participavam das festividades religiosas e políticas; enviavam seus jovens para os estudos superiores em Coimbra; adquiriam, mesmo que em níveis relativamente modestos, bens de luxo como prataria, porcelanas e jóias. Bens que evocavam um ideal de civilização numa sociedade que adquiria, no entanto, escravos. Numa capitania que não vivenciou a presença das instituições educacionais das ordens religiosas, e além do Seminário de Mariana (fundado em 1750) só contava com o recurso aos mestres particulares, o advento do ensino régio foi sendo recebido aos poucos como sinal de civilização. A intenção de obtê-la apresentava-se, em muitos casos, na busca pelo alinhamento com os princípios civilizatórios presentes no discurso e nas práticas da monarquia portuguesa, e que eram utilizados com frequência na escrita produzida pelos agentes mais diretamente envolvidos
Mostrar más

18 Lee mas

A CULTURA E A ARTE COMO EXPRESSÕES DA FRATURA HISTÓRICA DOS TEMPOS

A CULTURA E A ARTE COMO EXPRESSÕES DA FRATURA HISTÓRICA DOS TEMPOS

As contribuições de Hobsbawm vão além das pesquisas com relação aos diferentes processos históricos aos quais ele se dedicou primordialmente – os quais, diga-se de passagem, cobrem um recorte de tempo de impressionante extensão –, mas também por ele ser um erudito conhecedor da história mundial. Esse conhecimento lhe permitia adentrar em diversos contextos e processos específicos sem perder de vista a complexidade do todo, dado que esse “todo” também fazia parte de sua cultura e estava coberto por seu vasto campo de interesses, leituras e pesquisas.

10 Lee mas

TítuloA expresión cantada da Nación: historia do Himno Galego

TítuloA expresión cantada da Nación: historia do Himno Galego

de Rosalía en 1885 e co afastamento físico de Curros, que traballa durante longos períodos en Madrid, antes da súa marcha á Habana en 1894, a úni- ca escolla posíbel a esta altura na Ga- liza literaria e cultural para a elabora- ción dun texto hímnico só podía ser a do Bardo bergantiñán, inscrito poli- ticamente no movemento democráti- co e protonacionalista desde 1856, ano do Banquete de Conxo. Eduardo Pondal, creador dunha poderosa mi- toloxía poética galega, representaba o canto épico a través dunha obra en que glosa as orixes míticas da patria (por medio do celtismo con base no mito de Breogán, o creador en pri- meira instancia da nación), en que canta as súas contendas e as súas glo- rias, e que representa a voz da terra, coa asunción dunha misión bárdica que levou ás súas últimas consecuen- cias na creación poética. Na súa poe- sía, ademais, maniféstase atento aos movementos nacionais de liberación que se producían en Europa, con alu- sións aos patriotas gregos e irlande- ses e con referencias poéticas a Serbia ou Polonia, entre outras, nacións in- mersas en procesos libertadores, sen esquecer Cataluña, invocada directa- mente a través da citación dun verso do seu himno (Bon cop de falç!).
Mostrar más

7 Lee mas

Show all 10000 documents...