• No se han encontrado resultados

REAL FILHARMONÍA DE GALICIA

N/A
N/A
Protected

Academic year: 2021

Share "REAL FILHARMONÍA DE GALICIA"

Copied!
12
0
0

Texto completo

(1)

Antoni Ros Marbà

/ director

Pablo Ferrández

/ violoncello

REAL FILHARMONÍA

DE GALICIA

25 ANIVERSARIO

venres

13 | 03 | 2015

21.00 h

TEMPORADA 2014/2015 CONVERS@NDO

Pablo Ferrández violoncello Sala Mozart / 20.15 h

(2)

Duración aproximada do concerto: 1 hora e 30 minutos Pregámoslle ao público que non faga fotografías e que desconecte os teléfonos móbiles, reloxos, etc.

I

ANTONÍN DVORÁK

(1841-1904)

Concerto para violoncello en si menor, op.104

Allegro

Adagio ma non troppo Finale. Allegro moderato Pablo Ferrández / violoncello

II

ANTONÍN DVORÁK

(1841-1904)

Sinfonía núm. 7 en re menor, op. 70

Allegro maestoso

Poco Adagio Scherzo. Vivace Finale. Allegro

(3)

> VIOLÍNS I JAMES DAHLGREN (concertino) ADRIANA WINKLER (axuda de concertino) ANCA SMEU DANIEL KORDUBAYLO CLAUDIO GURIDI MICHAL RYCZEL ILDIKÓ OLTAI ANNA ALEXANDROVA YULIA PETRUSHEVSKAYA VICTORIA JUROV ILYA FISHER SARA CABEZAS *** CIBRÁN SEIXO *** > VIOLÍNS II GRIGORI NEDOBORA * NIKOLAY VELIKOV ** KIYOKO OHASHI GYULA VADASZI ELINA VIKSNE HELENA SENGELOW IRINA GRUIA VICTORIA JUROV ISABEL LÓPEZ *** ELENA NUÑO *** ELENA GÓMEZ *** > VIOLAS TILMANN KIRCHER * NATALIA MADISON ** ANNE SCHLOSSMACHER IONELA CIOBOTARU OXANA BAKULINA TIMUR SADYKOV ANA LÓPEZ *** SANTOS MORALEDA *** > VIOLONCELLOS PLAMEN VELEV * BARBARA SWITALSKA ** MILLÁN ABELEDO CARLOS GARCÍA AILSA LEWIN THOMAS PIEL NURIA GONZÁLEZ *** > CONTRABAIXOS CARLOS MÉNDEZ * ALFONSO MORÁN ** ORIOL XICART JOSÉ LUIS GARCÍA ***

> FRAUTAS LAURENT BLAITEAU * LUIS SOTO ** > ÓBOES CHRISTINA DOMINIK * ESTHER VIÚDEZ ** > CLARINETES VICENTE LÓPEZ * EMILIO ALONSO ** > FAGOTES

JUAN CARLOS OTERO * ÓSCAR GALÁN *** > TROMPAS JORDI ORTEGA * ALFREDO VARELA * XAVIER RAMÓN ** DAVID SEBASTIÁN *** > TROMPETAS JAVIER SIMÓ * RAMÓN LLÁTSER ** RAÚL RAMOS *** > TROMBÓNS IAGO RÍOS (R) ESTEBAN MÉNDEZ (R) VICENTE BOIX (R) > TUBA JOSÉ VARELA (R) > TIMBAL

JOSÉ VICENTE FAUS *

> PERCUSIÓN

GERMÁN AGULLÓ (R) Cincuenta músicos de diferentes

nacionalidades aportan cada temporada a súa experiencia, formación, tradición musical, esforzo e ilusión para ofrecer ao público propostas sorprendentes. Coa orquestra colaboran de maneira habitual directores e solistas de recoñecido prestixio nacional e internacional, apostando por figuras consagradas e tamén por novos músicos que brillan no panorama musical. O seu director titular e artístico é o mestre Paul Daniel, Maximino Zumalave é o seu director asociado e Christoph König o principal director convidado. Xestionada polo Consorcio de Santiago, nace en 1996 promovida pola Xunta de Galicia e ten a súa sede permanente no Auditorio de Galicia.

Cincuenta músicos de diferentes nacionalidades aportan cada temporada su experiencia, formación, tradición musical, esfuerzo e ilusión para ofrecer al público propuestas sorprendentes. Con la orquesta colaboran de manera habitual directores y solistas de reconocido prestigio nacional e internacional, apostando por figuras consagradas y también por nuevos músicos que brillan en el panorama musical. Su director titular y artístico es el maestro Paul Daniel, Maximino Zumalave es su director asociado y Christoph König el principal director invitado. Gestionada por el Consorcio de Santiago, nace en 1996 promovida por la Xunta de Galicia y tiene su sede permanente en el Auditorio de Galicia.

REAL FILHARMONÍA

DE GALICIA

* principal ** coprincipal

*** EAEM (Curso Avanzado de Especialización Orquestral)

(R) reforzo

(4)

Nacido en L’Hospitalet de Llobregat, realizou os seus estudos de dirección de orquestra no Conservatorio Superior de Música de Barcelona con Eduard Toldrà. Posteriormente perfeccionouse con Sergiu Celibidache na Academia Chiggiana de Siena e con Jean Martinon en Düsseldorf, onde obtivo o Primeiro Premio de Fin de Curso. En 1966, ano de fundación da Orquestra Sinfónica de RTVE, conseguiu por oposición a primeira praza de Director Titular. En 1967 foi nomeado Director Titular da Orquestra Ciutat de Barcelona e en 1978 Director Musical da Orquestra Nacional de España. Pouco despois foi nomeado Principal Director Musical da Nederlands Kamer Orkest, da que logo foi Director Titular. Foi tamén Director Titular da Real Filharmonía de Galicia e Director da Escola de Altos Estudos Musicais de Galicia. Convidado por Herbert von Karajan en 1978, debutou coa Berliner Philharmoniker, orquestra que dirixiu en diversas ocasións. No campo sinfónico cultivou notables éxitos dirixindo as agrupacións máis importantes de Francia, Inglaterra, Suíza, Italia, Alemaña, Escandinavia e nos principais centros musicais de América e Xapón. No campo operístico dirixiu con grande éxito a maior parte dos títulos máis emblemáticos, con preferencias cara ao repertorio de Mozart, Strauss e Britten. Así mesmo, estreou as óperas Divinas Palabras de Antón García Abril e The Duenna de Roberto Gerhard, da

cal realizou a primeira gravación mundial. Gravou as zarzuelas Dona Francisquita, Bohemios, La Verbena de la Paloma e Luisa Fernanda, ademais da ópera Goyescas. Entre os recoñecementos que recibiu atópanse o Premio Nacional de Música (1989), a Creu de Sant Jordi (1988), o Premio Internacional do Disco Arthur Honegger pola gravación de As Sete Palabras de Cristo de Haydn (1966), o Barclays Theatre Award á mellor produción operística no Reino Unido de 1997 e a Medalla de Ouro do Gran Teatre do Liceu de Barcelona (2012). En 2009 dúas prestixiosas compañías discográficas, Warner Classics e Claves, editaron dous discos monográficos de Ros Marbà dirixindo a Real Filharmonía de Galicia, dedicados a Federico Mompou e Manuel de Falla. Na actualidade é profesor e Director Titular da Cátedra de Orquestra de Cámara Freixenet da Escola Superior de Música Raíña Sofía de Madrid.

(5)

Nacido en L’Hospitalet de Llobregat, realizó sus estudios de dirección de orquesta en el Conservatorio Superior de Música de Barcelona con Eduard Toldrà. Posteriormente se perfeccionó con Sergiu Celibidache en la Academia Chiggiana de Siena y con Jean Martinon en Düsseldorf, donde obtuvo el Primer Premio de Fin de Curso. En 1966, año de fundación de la Orquesta Sinfónica de RTVE, consiguió por oposición la primera plaza de Director Titular. En 1967 fue nombrado Director Titular de la Orquesta Ciutat de Barcelona y en 1978 Director Musical de la Orquesta Nacional de España. Poco después fue nombrado Principal Director Musical de la Nederlands Kamer Orkest, de la que luego fue Director Titular. Ha sido también Director Titular de la Real Filharmonia de Galicia y Director de la Escuela de Altos Estudios Musicales de Galicia. Invitado por Herbert von Karajan en 1978, debutó con la Berliner Philharmoniker, orquesta que ha dirigido en diversas ocasiones. En el campo sinfónico ha cosechado notables éxitos dirigiendo las agrupaciones más importantes de Francia, Inglaterra, Suiza, Italia, Alemania, Escandinavia y en los principales centros musicales de América y Japón. En el campo operístico ha dirigido con gran éxito la mayor parte de los títulos más emblemáticos, con preferencias hacia el repertorio de Mozart, Strauss y Britten. Asimismo, ha estrenado las óperas Divinas Palabras de Antón García Abril y The Duenna de Roberto Gerhard, de la

cual realizó la primera grabación mundial. Ha grabado las zarzuelas Doña Francisquita,

Bohemios, La Verbena de la Paloma y Luisa Fernanda, además de la ópera Goyescas.

Entre los reconocimientos que ha recibido se encuentran el Premio Nacional de Música (1989), la Creu de Sant Jordi (1988), el Premio Internacional del Disco Arthur Honegger por la grabación de Las Siete Palabras de

Cristo de Haydn (1966), el Barclays Theatre

Award a la mejor producción operística en el Reino Unido de 1997 y la Medalla de Oro del Gran Teatre del Liceu de Barcelona (2012). En 2009 dos prestigiosas compañías discográficas, Warner Classics y Claves, han editado dos discos monográficos de Ros Marbà dirigiendo la Real Filharmonia de Galicia, dedicados a Federico Mompou y Manuel de Falla. En la actualidad es profesor y Director Titular de la Cátedra de Orquesta de Cámara Freixenet de la Escuela Superior de Música Reina Sofía de Madrid.

(6)

“Pablo Ferrández será un dos mellores violoncellistas do futuro. Non, éo xa” (Rémy Louis, Diapason Magazine)

Pablo Ferrández ten sido premiado nos concursos internacionais de maior prestixio, como o Paulo Internacional en Finlandia (2º premio), Prix Nicolas Firmenich, Edmond de Rothschild Award, Leyda Ungerer Music Prize ou Liezen International Competition, entre outros. Nacido en Madrid en 1991 nunha familia de músicos, con só 13 anos foi admitido na prestixiosa Escuela Superior Reina Sofía, onde estudou con Natalia Shakhovskaya e onde se lle premiou como o estudante máis destacado durante catro anos consecutivos. En outubro de 2011 incorporouse ao Kronberg Academy Masters Program, onde estudou con Frans Helmerson grazas á bolsa Sodalitas Stipendium. Tamén estudou con artistas de renome como David Geringas, Philipp Müller, Gary Hoffman, Arto Noras ou Ivan Monighetti. Ten actuado como solista xunto a importantes agrupacións como a Orquesta Sinfónica de Radio Televisión Española, Orquesta Nacional de España, Kremerata Baltica, Orquesta Sinfónica do Principado de Asturias, Filharmónica de Helsinki, Tapiola Sinfonietta, Orchestre National des Pays de la Loire e Filharmónica de Stuttgart, entre outras; con directores da talla de Antoni Ros Marbà, Heinrich Schiff, John Storgards, Rossen Milanov, Radoslaw Szulc, Oleg Caetani, John Axelrod, Sergio Alapont ou Peter Csaba. Adicionalmente, ten interpretado música de cámara con Gidon Kremer, Ivy Gitlis, Vilde Frang e Ana Chumachenco. As súas interpretacións como solista e músico de

cámara inclúen concertos en destacadas salas europeas como o Teatro do Liceu de Barcelona, Auditorio Nacional de Madrid, Shostakovich Hall de San Petersburgo, así como no Helsinki Music Center. Ten sido tamén convidado por festivais da importancia de Verbier, Mecklenburg-Vorpommern, Casals, Spivakov, Santander, Kronberg, Piatigorsky e Sommets Musicaux de Gstaad. O seu primeiro disco, cos Concertos de Dvorák e Schumann, gravado xunto á Orquestra Filharmónica de Stuttgart e Radoslaz Szulc, recibiu críticas extraordinarias. A súa segunda gravación inclúe os concertos italianos de Rossini e Menotti xunto á Kremerata Baltica e o director Heinrich Schiff. Entre os seus próximos compromisos destacan os seus concertos en Ámsterdam, Tokio, París (Auditorium Louvre), Florencia (Maggio Musicale Fiorentino), Madrid (Auditorio Nacional, Xuventudes Musicais) e Buenos Aires (Teatro Colón); coa Filharmónica de San Petersburgo, Orquesta Filharmónica de Buenos Aires, Sinfónica de Galicia e Württembergisches Kammerorchester Heilbronn; baixo a dirección de Yuri Temirkanov e Ryan McAdams. Toca un Stradivarius “Lord Aylesford” (1696) cedido pola Nippon Music Foundation.

(7)

“Pablo Ferrández será uno de los mejores violonchelistas del futuro. No, lo es ya” (Rémy Louis, Diapason Magazine)

Pablo Ferrández ha sido premiado en los concursos internacionales de mayor prestigio, como el Paulo Internacional en Finlandia (2º premio), Prix Nicolas Firmenich, Edmond de Rothschild Award, Leyda Ungerer Music Prize o Liezen International Competition, entre otros. Nacido en Madrid en 1991 en una familia de músicos, con solo 13 años fue admitido en la prestigiosa Escuela Superior Reina Sofía, donde estudió con Natalia Shakhovskaya y donde se le premió como el estudiante más destacado durante cuatro años consecutivos. En octubre de 2011 se incorporó al Kronberg Academy Masters Program, donde estudió con Frans Helmerson gracias a la beca Sodalitas Stipendium. También ha estudiado con artistas de renombre como David Geringas, Philipp Müller, Gary Hoffman, Arto Noras o Ivan Monighetti. Ha actuado como solista junto a importantes agrupaciones como la Orquesta Sinfónica de Radio Televisión Española, Orquesta Nacional de España, Kremerata Baltica, Orquesta Sinfónica del Principado de Asturias, Filarmónica de Helsinki, Tapiola Sinfonietta, Orchestre National des Pays de la Loire y Filarmónica de Stuttgart, entre otras; con directores de la talla de Antoni Ros Marbà, Heinrich Schiff, John Storgards, Rossen Milanov, Radoslaw Szulc, Oleg Caetani, John Axelrod, Sergio Alapont o Peter Csaba. Adicionalmente, ha interpretado música de cámara con Gidon Kremer, Ivy Gitlis, Vilde Frang y Ana Chumachenco. Sus interpretaciones como solista y músico de

cámara incluyen conciertos en destacadas salas europeas como el Teatro del Liceu de Barcelona, Auditorio Nacional de Madrid, Shostakovich Hall de San Petersburgo, así como en el Helsinki Music Center. Ha sido también invitado por festivales de la importancia de Verbier, Mecklenburg-Vorpommern, Casals, Spivakov, Santander, Kronberg, Piatigorsky y Sommets Musicaux de Gstaad. Su primer disco, con los Conciertos de Dvorák y Schumann, grabado junto a la Orquesta Filarmónica de Stuttgart y Radoslaz Szulc, recibió críticas extraordinarias. Su segunda grabación incluye los conciertos italianos de Rossini y Menotti junto a la Kremerata Baltica y el director Heinrich Schiff. Entre sus próximos compromisos destacan sus conciertos en Ámsterdam, Tokio, París (Auditorium Louvre), Florencia (Maggio Musicale Fiorentino), Madrid (Auditorio Nacional, Juventudes Musicales) y Buenos Aires (Teatro Colón); con la Filarmónica de San Petersburgo, Orquesta Filarmónica de Buenos Aires, Sinfónica de Galicia y Württembergisches Kammerorchester Heilbronn; bajo la dirección de Yuri Temirkanov y Ryan McAdams. Toca un Stradivarius “Lord Aylesford” (1696) cedido por la Nippon Music Foundation.

PABLO FERRÁNDEZ

VIOLONCELLO

(8)

Los años tristes

Antonin Dvoràk nació en Bohemia,

territorio donde existía un débil

equilibrio entre culturas, la propia y la

germana dominante en una dualidad

que marca y enriquece la música del

compositor. Aunque el núcleo de su

formación es alemana y el apoyo y la

amistad de Johannes Brahms podría

haberlo convertido en un discípulo

brahmsiano más, en sus sinfonías

románticas laten músicas populares

checas. Las obras de Dvoràk eran

conocidas en toda Europa y en marzo

de 1884 dirigió, en el Royal Albert

Hall de Londres su Stabat Mater, obra

estrenada en el St. James Hall de esa

misma ciudad en 1883 con tanto

éxito que fue invitado nuevamente

al año siguiente. En septiembre de

1884 Dvoràk volvió a Inglaterra donde

dirigió con éxito su Sexta Sinfonía y

fue elegido miembro honorario de la

Sociedad Filarmónica Real de Londres,

que le encargó una nueva sinfonía que

acabaría siendo la Sinfonía núm. 7 en re

menor op. 70, terminada a mediados

de marzo y estrenada en St. James

Hall londinense el 22 de abril de 1885.

Dvorák enfocó la sinfonía con la idea

de abandonar la base folclórica por

la que era tan valorado y, aunque no

carece de elementos decididamente

eslavos, la obra es menos luminosa

pues parece referir la reciente muerte

de su madre y quizás también la

pérdida de su hijo mayor, incluso

el propio autor decía que el último

movimiento insinuaba la capacidad

del pueblo checo para resistirse a la

opresión política. El intenso primer

movimiento se manifiesta sombrío

Os anos tristes

Antonin Dvoràk naceu en Bohemia,

territorio onde existía un débil

equilibrio entre culturas, a propia

e a xermana dominante nunha

dualidade que marca e enriquece a

música do compositor. Aínda que o

núcleo da súa formación é alemán

e o apoio e a amizade de Johannes

Brahms podería convertelo nun

discípulo brahmsiano máis, nas súas

sinfonías románticas latexan músicas

populares checas. As obras de Dvoràk

eran coñecidas en toda Europa e en

marzo de 1884 dirixiu, no Royal Albert

Hall de Londres o seu Stabat Mater,

obra estreada no St. James Hall desa

mesma cidade en 1883 con tanto éxito

que foi convidado novamente ao ano

seguinte. En setembro de 1884 Dvoràk

volveu a Inglaterra onde dirixiu con

éxito a súa Sexta Sinfonía e foi elixido

membro honorario da Sociedade

Filharmónica Real de Londres, que

lle encargou unha nova sinfonía que

acabaría sendo a Sinfonía núm. 7 en

re menor op. 70, rematada a mediados

de marzo e estreada no St. James Hall

londiniense o 22 de abril de 1885.

Dvorák enfocou a sinfonía coa idea

de abandonar a base folclórica pola

que era tan valorado e, aínda que non

carece de elementos decididamente

eslavos, a obra é menos luminosa

pois parece referir a recente morte

da súa nai e quizais tamén a perda

do seu fillo maior; incluso o propio

autor dicía que o último movemento

insinuaba a capacidade do pobo checo

para resistirse á opresión política.

O intenso primeiro movemento

maniféstase sombrío cun primeiro

(9)

con un primer tema en manos de violas

y violonchelos que contrasta con el

interpretado por flauta y clarinete, más

lírico y de inspiración brahmsiana. El

rico e inspirado Adagio aparece con

una melodía del clarinete que, junto a

flauta y oboe ofrece otro tema a cargo

de la cuerda. El Scherzo cruza ritmos

de una danza popular checa, furiant,

y recupera la intensidad del primer

movimiento, mientras que el último

conduce al conjunto a un finale cuyo

primer tema casi marcial termina

derivando en un segundo mucho más

lírico. La parte final retoma un aire de

marcha más jubiloso que conduce a

un final brillante y colorista.

Un músico sencillo en Nueva York

En 1892, Dvoràk viaja a Estados Unidos

para hacerse cargo de la dirección

del Conservatorio de Nueva York y

es en esta ciudad donde compuso

entre 1894 y 1895 su Concierto para

violonchelo y orquesta en si menor op.

104 ante la insistencia de su amigo el

violonchelista Hanus Wihan y a pesar

de que el compositor repetía que el

cello era un pésimo instrumento solista

sin condiciones para poder competir

con la orquesta. El concierto tiene una

estructura clásica de tres movimientos

Allegro-Adagio-Allegro. Comienza el

Allegro inicial con una introducción

interpretada por la orquesta

presen-tando dos temas, el primero a cargo

de los clarinetes y el segundo, de

carácter más cantable, pianissimo

protagonizado por la trompa, lo que le

confiere un matiz un tanto misterioso;

finalmente hace su entrada el solista,

cuya exposición de ambos temas

tema en mans de violas e violoncellos

que contrasta co interpretado por

frauta e clarinete, máis lírico e de

inspiración brahmsiana. O rico e

inspirado Adagio aparece cunha

melodía do clarinete que, xunto a

frauta e oboe ofrece outro tema a

cargo da corda. O Scherzo cruza ritmos

dunha danza popular checa, furiant, e

recupera a intensidade do primeiro

movemento, mentres que o último

conduce ao conxunto a un finale cuxo

primeiro tema case marcial termina

derivando nun segundo moito máis

lírico. A parte final retoma un aire de

marcha máis xubiloso que conduce a

un final brillante e colorista.

Un músico sinxelo en Nova York

En 1892, Dvoràk viaxa a Estados

Unidos para facerse cargo da

dirección do Conservatorio de Nova

York e é nesta cidade onde compuxo

entre 1894 e 1895 o seu Concerto para

violoncello e orquestra en si menor op.

104 ante a insistencia do seu amigo o

violoncellista Hanus Wihan e a pesar

de que o compositor repetía que o cello

era un pésimo instrumento solista

sen condicións para poder competir

coa orquestra. O concerto ten unha

estrutura clásica de tres movementos

Allegro-Adagio-Allegro. Comeza o

Allegro inicial cunha introdución

interpretada pola orquestra

presen-tando dous temas, o primeiro a

cargo dos clarinetes e o segundo, de

carácter máis cantable, pianissimo

protagonizado pola trompa, o que lle

confire un matiz un tanto misterioso;

finalmente fai a súa entrada o solista,

cuxa exposición de ambos os temas

(10)

discorre con formidables mostras

de virtuosismo. Un movemento

conmovedor e tenro é o Adagio ma non

troppo no que o compositor utiliza un

lied, Lass’ mich allein, como homenaxe

á súa enferma cuñada Josefina

Cermakova, dedicataria orixinal da

canción e quen fora o seu amor de

mocidade. O movemento final, Allegro

moderato, é un rondó cun desenlace que

recapitula os anteriores movementos

e evoca as danzas campesiñas,

seguramente reflexo da euforia do

autor ante a proximidade do seu

regreso á casa. A percusión cumpre

un papel principal na intensa marcha

para volver ao ton melancólico, pois

cando Dvoràk regresou a Europa e

soubo do falecemento da súa cuñada,

agregou as notas da canción preferida

de Xosefina pero esta vez con enorme

tristeza, nun queixume pola morte da

súa amada a modo de alento que se vai

apagando ata que un crescendo dá paso

á coda final onde a orquestra finaliza

o movemento e o concerto de modo

tormentoso.

discurre con formidables muestras

de virtuosismo. Un movimiento

conmovedor y tierno es el Adagio ma

non troppo en el que el compositor

utiliza un lied, Lass’ mich allein, como

homenaje a su enferma cuñada Josefina

Cermakova, dedicataria original de la

canción y quien había sido su amor

de juventud. El movimiento final,

Allegro moderato, es un rondó con un

desenlace que recapitula los anteriores

movimientos y evoca las danzas

campesinas, seguramente reflejo de la

euforia del autor ante la proximidad de

su regreso a casa. La percusión cumple

un papel principal en la intensa marcha

para volver al tono melancólico, pues

cuando Dvoràk regresó a Europa y supo

del fallecimiento de su cuñada, agregó

las notas de la canción preferida de

Josefina pero esta vez con enorme

tristeza, en un lamento por la muerte

de su amada a modo de aliento que se

va apagando hasta que un crescendo da

paso a la coda final donde la orquesta

finaliza el movimiento y el concierto de

modo tormentoso.

(11)
(12)

AUDITORIO DE GALICIA Avda. do Burgo das Nacións, s/n 15705 Santiago de Compostela DESPACHO DE BILLETES Tel.: +34 981 571 026 573 979 OFICINA Tel.: +34 981 574 153 552 290 Fax: +34 981 574 250 www.compostelacapitalcultural.org www.auditoriodegalicia.org www.rfgalicia.org 25 ANIVERSARIO

PRÓXIMOS CONCERTOS

MARZO 2015

ABRIL 2015

19

LARS VOGT

piano

21.00 h. Auditorio de Galicia

Obras de Schubert, Schoenberg, Beethoven Ciclo de Piano Ángel Brage

Festival de Músicas Contemplativas

27

REAL FILHARMONÍA DE GALICIA

ANDREW GOURLAY / director ALINA POGOSTKINA / violín

21.00 h. Auditorio de Galicia

Obras de Haydn, Brahms, Beethoven, Sibelius

9

REAL FILHARMONÍA DE GALICIA

SERGIO ALAPONT / director PAULA MURRIHY / soprano

21.00 h. Auditorio de Galicia

Obras de Bautista, Hindemith, Mendelssohn

20.15 CONVERS@NDO CON SERGIO ALAPONT

Referencias

Documento similar

Músico español, ha estado al frente de algunos de los conjuntos sinfónicos más prestigiosos de España y del mundo: la Sinfónica de Londres, la Filarmónica Eslovena, la Filarmónica

- Georges Bizet / Guiraud: Carmen Suite nº 1, “Nocturno” y “Chanson du Toréador”. Entrada libre hasta

compositor Gabriel Morera Córdoba, quien ganó el concurso “Jóvenes Compositores”, organizado por el Centro Nacional de la Música el año anterior, será la obra que abrirá el “

En aquellos casos en los que el estudiante no cumpla con los requisitos exigidos para la evaluación continua realizará una Prueba Específica por pérdida de Evaluación Continua que

Coro de voces blancas y coro de voces mixtas, Orquesta de Enseñanzas Elementales, Orquesta Barroca, Orquesta de Plectro y Guitarras, Orquesta de Cuerda, Big-Band, Banda Sinfónica

La investigación estuvo orientada a analizar los puestos que comprenden el área administrativa de la Orquesta Sinfónica de Maracaibo, establecer las funciones y responsabilidades

• Para tener buena calidad en el sonido, puede ayudarte una persona a comprobar que la cámara capte el sonido correctamente, utilizando unos audífonos conectados a la misma. • Si

“Orquesta Sinfónica Juvenil de Torreón: apoyos culturales por impartición de clases de educación artística, apoyos para transporte y mantenimiento de instrumentos