Antoni Ros Marbà
/ directorPablo Ferrández
/ violoncelloREAL FILHARMONÍA
DE GALICIA
25 ANIVERSARIO
venres
13 | 03 | 2015
21.00 h
TEMPORADA 2014/2015 CONVERS@NDOPablo Ferrández violoncello Sala Mozart / 20.15 h
Duración aproximada do concerto: 1 hora e 30 minutos Pregámoslle ao público que non faga fotografías e que desconecte os teléfonos móbiles, reloxos, etc.
I
ANTONÍN DVORÁK
(1841-1904)
Concerto para violoncello en si menor, op.104
AllegroAdagio ma non troppo Finale. Allegro moderato Pablo Ferrández / violoncello
II
ANTONÍN DVORÁK
(1841-1904)
Sinfonía núm. 7 en re menor, op. 70
Allegro maestosoPoco Adagio Scherzo. Vivace Finale. Allegro
> VIOLÍNS I JAMES DAHLGREN (concertino) ADRIANA WINKLER (axuda de concertino) ANCA SMEU DANIEL KORDUBAYLO CLAUDIO GURIDI MICHAL RYCZEL ILDIKÓ OLTAI ANNA ALEXANDROVA YULIA PETRUSHEVSKAYA VICTORIA JUROV ILYA FISHER SARA CABEZAS *** CIBRÁN SEIXO *** > VIOLÍNS II GRIGORI NEDOBORA * NIKOLAY VELIKOV ** KIYOKO OHASHI GYULA VADASZI ELINA VIKSNE HELENA SENGELOW IRINA GRUIA VICTORIA JUROV ISABEL LÓPEZ *** ELENA NUÑO *** ELENA GÓMEZ *** > VIOLAS TILMANN KIRCHER * NATALIA MADISON ** ANNE SCHLOSSMACHER IONELA CIOBOTARU OXANA BAKULINA TIMUR SADYKOV ANA LÓPEZ *** SANTOS MORALEDA *** > VIOLONCELLOS PLAMEN VELEV * BARBARA SWITALSKA ** MILLÁN ABELEDO CARLOS GARCÍA AILSA LEWIN THOMAS PIEL NURIA GONZÁLEZ *** > CONTRABAIXOS CARLOS MÉNDEZ * ALFONSO MORÁN ** ORIOL XICART JOSÉ LUIS GARCÍA ***
> FRAUTAS LAURENT BLAITEAU * LUIS SOTO ** > ÓBOES CHRISTINA DOMINIK * ESTHER VIÚDEZ ** > CLARINETES VICENTE LÓPEZ * EMILIO ALONSO ** > FAGOTES
JUAN CARLOS OTERO * ÓSCAR GALÁN *** > TROMPAS JORDI ORTEGA * ALFREDO VARELA * XAVIER RAMÓN ** DAVID SEBASTIÁN *** > TROMPETAS JAVIER SIMÓ * RAMÓN LLÁTSER ** RAÚL RAMOS *** > TROMBÓNS IAGO RÍOS (R) ESTEBAN MÉNDEZ (R) VICENTE BOIX (R) > TUBA JOSÉ VARELA (R) > TIMBAL
JOSÉ VICENTE FAUS *
> PERCUSIÓN
GERMÁN AGULLÓ (R) Cincuenta músicos de diferentes
nacionalidades aportan cada temporada a súa experiencia, formación, tradición musical, esforzo e ilusión para ofrecer ao público propostas sorprendentes. Coa orquestra colaboran de maneira habitual directores e solistas de recoñecido prestixio nacional e internacional, apostando por figuras consagradas e tamén por novos músicos que brillan no panorama musical. O seu director titular e artístico é o mestre Paul Daniel, Maximino Zumalave é o seu director asociado e Christoph König o principal director convidado. Xestionada polo Consorcio de Santiago, nace en 1996 promovida pola Xunta de Galicia e ten a súa sede permanente no Auditorio de Galicia.
Cincuenta músicos de diferentes nacionalidades aportan cada temporada su experiencia, formación, tradición musical, esfuerzo e ilusión para ofrecer al público propuestas sorprendentes. Con la orquesta colaboran de manera habitual directores y solistas de reconocido prestigio nacional e internacional, apostando por figuras consagradas y también por nuevos músicos que brillan en el panorama musical. Su director titular y artístico es el maestro Paul Daniel, Maximino Zumalave es su director asociado y Christoph König el principal director invitado. Gestionada por el Consorcio de Santiago, nace en 1996 promovida por la Xunta de Galicia y tiene su sede permanente en el Auditorio de Galicia.
REAL FILHARMONÍA
DE GALICIA
* principal ** coprincipal
*** EAEM (Curso Avanzado de Especialización Orquestral)
(R) reforzo
Nacido en L’Hospitalet de Llobregat, realizou os seus estudos de dirección de orquestra no Conservatorio Superior de Música de Barcelona con Eduard Toldrà. Posteriormente perfeccionouse con Sergiu Celibidache na Academia Chiggiana de Siena e con Jean Martinon en Düsseldorf, onde obtivo o Primeiro Premio de Fin de Curso. En 1966, ano de fundación da Orquestra Sinfónica de RTVE, conseguiu por oposición a primeira praza de Director Titular. En 1967 foi nomeado Director Titular da Orquestra Ciutat de Barcelona e en 1978 Director Musical da Orquestra Nacional de España. Pouco despois foi nomeado Principal Director Musical da Nederlands Kamer Orkest, da que logo foi Director Titular. Foi tamén Director Titular da Real Filharmonía de Galicia e Director da Escola de Altos Estudos Musicais de Galicia. Convidado por Herbert von Karajan en 1978, debutou coa Berliner Philharmoniker, orquestra que dirixiu en diversas ocasións. No campo sinfónico cultivou notables éxitos dirixindo as agrupacións máis importantes de Francia, Inglaterra, Suíza, Italia, Alemaña, Escandinavia e nos principais centros musicais de América e Xapón. No campo operístico dirixiu con grande éxito a maior parte dos títulos máis emblemáticos, con preferencias cara ao repertorio de Mozart, Strauss e Britten. Así mesmo, estreou as óperas Divinas Palabras de Antón García Abril e The Duenna de Roberto Gerhard, da
cal realizou a primeira gravación mundial. Gravou as zarzuelas Dona Francisquita, Bohemios, La Verbena de la Paloma e Luisa Fernanda, ademais da ópera Goyescas. Entre os recoñecementos que recibiu atópanse o Premio Nacional de Música (1989), a Creu de Sant Jordi (1988), o Premio Internacional do Disco Arthur Honegger pola gravación de As Sete Palabras de Cristo de Haydn (1966), o Barclays Theatre Award á mellor produción operística no Reino Unido de 1997 e a Medalla de Ouro do Gran Teatre do Liceu de Barcelona (2012). En 2009 dúas prestixiosas compañías discográficas, Warner Classics e Claves, editaron dous discos monográficos de Ros Marbà dirixindo a Real Filharmonía de Galicia, dedicados a Federico Mompou e Manuel de Falla. Na actualidade é profesor e Director Titular da Cátedra de Orquestra de Cámara Freixenet da Escola Superior de Música Raíña Sofía de Madrid.
Nacido en L’Hospitalet de Llobregat, realizó sus estudios de dirección de orquesta en el Conservatorio Superior de Música de Barcelona con Eduard Toldrà. Posteriormente se perfeccionó con Sergiu Celibidache en la Academia Chiggiana de Siena y con Jean Martinon en Düsseldorf, donde obtuvo el Primer Premio de Fin de Curso. En 1966, año de fundación de la Orquesta Sinfónica de RTVE, consiguió por oposición la primera plaza de Director Titular. En 1967 fue nombrado Director Titular de la Orquesta Ciutat de Barcelona y en 1978 Director Musical de la Orquesta Nacional de España. Poco después fue nombrado Principal Director Musical de la Nederlands Kamer Orkest, de la que luego fue Director Titular. Ha sido también Director Titular de la Real Filharmonia de Galicia y Director de la Escuela de Altos Estudios Musicales de Galicia. Invitado por Herbert von Karajan en 1978, debutó con la Berliner Philharmoniker, orquesta que ha dirigido en diversas ocasiones. En el campo sinfónico ha cosechado notables éxitos dirigiendo las agrupaciones más importantes de Francia, Inglaterra, Suiza, Italia, Alemania, Escandinavia y en los principales centros musicales de América y Japón. En el campo operístico ha dirigido con gran éxito la mayor parte de los títulos más emblemáticos, con preferencias hacia el repertorio de Mozart, Strauss y Britten. Asimismo, ha estrenado las óperas Divinas Palabras de Antón García Abril y The Duenna de Roberto Gerhard, de la
cual realizó la primera grabación mundial. Ha grabado las zarzuelas Doña Francisquita,
Bohemios, La Verbena de la Paloma y Luisa Fernanda, además de la ópera Goyescas.
Entre los reconocimientos que ha recibido se encuentran el Premio Nacional de Música (1989), la Creu de Sant Jordi (1988), el Premio Internacional del Disco Arthur Honegger por la grabación de Las Siete Palabras de
Cristo de Haydn (1966), el Barclays Theatre
Award a la mejor producción operística en el Reino Unido de 1997 y la Medalla de Oro del Gran Teatre del Liceu de Barcelona (2012). En 2009 dos prestigiosas compañías discográficas, Warner Classics y Claves, han editado dos discos monográficos de Ros Marbà dirigiendo la Real Filharmonia de Galicia, dedicados a Federico Mompou y Manuel de Falla. En la actualidad es profesor y Director Titular de la Cátedra de Orquesta de Cámara Freixenet de la Escuela Superior de Música Reina Sofía de Madrid.
“Pablo Ferrández será un dos mellores violoncellistas do futuro. Non, éo xa” (Rémy Louis, Diapason Magazine)
Pablo Ferrández ten sido premiado nos concursos internacionais de maior prestixio, como o Paulo Internacional en Finlandia (2º premio), Prix Nicolas Firmenich, Edmond de Rothschild Award, Leyda Ungerer Music Prize ou Liezen International Competition, entre outros. Nacido en Madrid en 1991 nunha familia de músicos, con só 13 anos foi admitido na prestixiosa Escuela Superior Reina Sofía, onde estudou con Natalia Shakhovskaya e onde se lle premiou como o estudante máis destacado durante catro anos consecutivos. En outubro de 2011 incorporouse ao Kronberg Academy Masters Program, onde estudou con Frans Helmerson grazas á bolsa Sodalitas Stipendium. Tamén estudou con artistas de renome como David Geringas, Philipp Müller, Gary Hoffman, Arto Noras ou Ivan Monighetti. Ten actuado como solista xunto a importantes agrupacións como a Orquesta Sinfónica de Radio Televisión Española, Orquesta Nacional de España, Kremerata Baltica, Orquesta Sinfónica do Principado de Asturias, Filharmónica de Helsinki, Tapiola Sinfonietta, Orchestre National des Pays de la Loire e Filharmónica de Stuttgart, entre outras; con directores da talla de Antoni Ros Marbà, Heinrich Schiff, John Storgards, Rossen Milanov, Radoslaw Szulc, Oleg Caetani, John Axelrod, Sergio Alapont ou Peter Csaba. Adicionalmente, ten interpretado música de cámara con Gidon Kremer, Ivy Gitlis, Vilde Frang e Ana Chumachenco. As súas interpretacións como solista e músico de
cámara inclúen concertos en destacadas salas europeas como o Teatro do Liceu de Barcelona, Auditorio Nacional de Madrid, Shostakovich Hall de San Petersburgo, así como no Helsinki Music Center. Ten sido tamén convidado por festivais da importancia de Verbier, Mecklenburg-Vorpommern, Casals, Spivakov, Santander, Kronberg, Piatigorsky e Sommets Musicaux de Gstaad. O seu primeiro disco, cos Concertos de Dvorák e Schumann, gravado xunto á Orquestra Filharmónica de Stuttgart e Radoslaz Szulc, recibiu críticas extraordinarias. A súa segunda gravación inclúe os concertos italianos de Rossini e Menotti xunto á Kremerata Baltica e o director Heinrich Schiff. Entre os seus próximos compromisos destacan os seus concertos en Ámsterdam, Tokio, París (Auditorium Louvre), Florencia (Maggio Musicale Fiorentino), Madrid (Auditorio Nacional, Xuventudes Musicais) e Buenos Aires (Teatro Colón); coa Filharmónica de San Petersburgo, Orquesta Filharmónica de Buenos Aires, Sinfónica de Galicia e Württembergisches Kammerorchester Heilbronn; baixo a dirección de Yuri Temirkanov e Ryan McAdams. Toca un Stradivarius “Lord Aylesford” (1696) cedido pola Nippon Music Foundation.
“Pablo Ferrández será uno de los mejores violonchelistas del futuro. No, lo es ya” (Rémy Louis, Diapason Magazine)
Pablo Ferrández ha sido premiado en los concursos internacionales de mayor prestigio, como el Paulo Internacional en Finlandia (2º premio), Prix Nicolas Firmenich, Edmond de Rothschild Award, Leyda Ungerer Music Prize o Liezen International Competition, entre otros. Nacido en Madrid en 1991 en una familia de músicos, con solo 13 años fue admitido en la prestigiosa Escuela Superior Reina Sofía, donde estudió con Natalia Shakhovskaya y donde se le premió como el estudiante más destacado durante cuatro años consecutivos. En octubre de 2011 se incorporó al Kronberg Academy Masters Program, donde estudió con Frans Helmerson gracias a la beca Sodalitas Stipendium. También ha estudiado con artistas de renombre como David Geringas, Philipp Müller, Gary Hoffman, Arto Noras o Ivan Monighetti. Ha actuado como solista junto a importantes agrupaciones como la Orquesta Sinfónica de Radio Televisión Española, Orquesta Nacional de España, Kremerata Baltica, Orquesta Sinfónica del Principado de Asturias, Filarmónica de Helsinki, Tapiola Sinfonietta, Orchestre National des Pays de la Loire y Filarmónica de Stuttgart, entre otras; con directores de la talla de Antoni Ros Marbà, Heinrich Schiff, John Storgards, Rossen Milanov, Radoslaw Szulc, Oleg Caetani, John Axelrod, Sergio Alapont o Peter Csaba. Adicionalmente, ha interpretado música de cámara con Gidon Kremer, Ivy Gitlis, Vilde Frang y Ana Chumachenco. Sus interpretaciones como solista y músico de
cámara incluyen conciertos en destacadas salas europeas como el Teatro del Liceu de Barcelona, Auditorio Nacional de Madrid, Shostakovich Hall de San Petersburgo, así como en el Helsinki Music Center. Ha sido también invitado por festivales de la importancia de Verbier, Mecklenburg-Vorpommern, Casals, Spivakov, Santander, Kronberg, Piatigorsky y Sommets Musicaux de Gstaad. Su primer disco, con los Conciertos de Dvorák y Schumann, grabado junto a la Orquesta Filarmónica de Stuttgart y Radoslaz Szulc, recibió críticas extraordinarias. Su segunda grabación incluye los conciertos italianos de Rossini y Menotti junto a la Kremerata Baltica y el director Heinrich Schiff. Entre sus próximos compromisos destacan sus conciertos en Ámsterdam, Tokio, París (Auditorium Louvre), Florencia (Maggio Musicale Fiorentino), Madrid (Auditorio Nacional, Juventudes Musicales) y Buenos Aires (Teatro Colón); con la Filarmónica de San Petersburgo, Orquesta Filarmónica de Buenos Aires, Sinfónica de Galicia y Württembergisches Kammerorchester Heilbronn; bajo la dirección de Yuri Temirkanov y Ryan McAdams. Toca un Stradivarius “Lord Aylesford” (1696) cedido por la Nippon Music Foundation.
PABLO FERRÁNDEZ
VIOLONCELLO
Los años tristes
Antonin Dvoràk nació en Bohemia,
territorio donde existía un débil
equilibrio entre culturas, la propia y la
germana dominante en una dualidad
que marca y enriquece la música del
compositor. Aunque el núcleo de su
formación es alemana y el apoyo y la
amistad de Johannes Brahms podría
haberlo convertido en un discípulo
brahmsiano más, en sus sinfonías
románticas laten músicas populares
checas. Las obras de Dvoràk eran
conocidas en toda Europa y en marzo
de 1884 dirigió, en el Royal Albert
Hall de Londres su Stabat Mater, obra
estrenada en el St. James Hall de esa
misma ciudad en 1883 con tanto
éxito que fue invitado nuevamente
al año siguiente. En septiembre de
1884 Dvoràk volvió a Inglaterra donde
dirigió con éxito su Sexta Sinfonía y
fue elegido miembro honorario de la
Sociedad Filarmónica Real de Londres,
que le encargó una nueva sinfonía que
acabaría siendo la Sinfonía núm. 7 en re
menor op. 70, terminada a mediados
de marzo y estrenada en St. James
Hall londinense el 22 de abril de 1885.
Dvorák enfocó la sinfonía con la idea
de abandonar la base folclórica por
la que era tan valorado y, aunque no
carece de elementos decididamente
eslavos, la obra es menos luminosa
pues parece referir la reciente muerte
de su madre y quizás también la
pérdida de su hijo mayor, incluso
el propio autor decía que el último
movimiento insinuaba la capacidad
del pueblo checo para resistirse a la
opresión política. El intenso primer
movimiento se manifiesta sombrío
Os anos tristes
Antonin Dvoràk naceu en Bohemia,
territorio onde existía un débil
equilibrio entre culturas, a propia
e a xermana dominante nunha
dualidade que marca e enriquece a
música do compositor. Aínda que o
núcleo da súa formación é alemán
e o apoio e a amizade de Johannes
Brahms podería convertelo nun
discípulo brahmsiano máis, nas súas
sinfonías románticas latexan músicas
populares checas. As obras de Dvoràk
eran coñecidas en toda Europa e en
marzo de 1884 dirixiu, no Royal Albert
Hall de Londres o seu Stabat Mater,
obra estreada no St. James Hall desa
mesma cidade en 1883 con tanto éxito
que foi convidado novamente ao ano
seguinte. En setembro de 1884 Dvoràk
volveu a Inglaterra onde dirixiu con
éxito a súa Sexta Sinfonía e foi elixido
membro honorario da Sociedade
Filharmónica Real de Londres, que
lle encargou unha nova sinfonía que
acabaría sendo a Sinfonía núm. 7 en
re menor op. 70, rematada a mediados
de marzo e estreada no St. James Hall
londiniense o 22 de abril de 1885.
Dvorák enfocou a sinfonía coa idea
de abandonar a base folclórica pola
que era tan valorado e, aínda que non
carece de elementos decididamente
eslavos, a obra é menos luminosa
pois parece referir a recente morte
da súa nai e quizais tamén a perda
do seu fillo maior; incluso o propio
autor dicía que o último movemento
insinuaba a capacidade do pobo checo
para resistirse á opresión política.
O intenso primeiro movemento
maniféstase sombrío cun primeiro
con un primer tema en manos de violas
y violonchelos que contrasta con el
interpretado por flauta y clarinete, más
lírico y de inspiración brahmsiana. El
rico e inspirado Adagio aparece con
una melodía del clarinete que, junto a
flauta y oboe ofrece otro tema a cargo
de la cuerda. El Scherzo cruza ritmos
de una danza popular checa, furiant,
y recupera la intensidad del primer
movimiento, mientras que el último
conduce al conjunto a un finale cuyo
primer tema casi marcial termina
derivando en un segundo mucho más
lírico. La parte final retoma un aire de
marcha más jubiloso que conduce a
un final brillante y colorista.
Un músico sencillo en Nueva York
En 1892, Dvoràk viaja a Estados Unidos
para hacerse cargo de la dirección
del Conservatorio de Nueva York y
es en esta ciudad donde compuso
entre 1894 y 1895 su Concierto para
violonchelo y orquesta en si menor op.
104 ante la insistencia de su amigo el
violonchelista Hanus Wihan y a pesar
de que el compositor repetía que el
cello era un pésimo instrumento solista
sin condiciones para poder competir
con la orquesta. El concierto tiene una
estructura clásica de tres movimientos
Allegro-Adagio-Allegro. Comienza el
Allegro inicial con una introducción
interpretada por la orquesta
presen-tando dos temas, el primero a cargo
de los clarinetes y el segundo, de
carácter más cantable, pianissimo
protagonizado por la trompa, lo que le
confiere un matiz un tanto misterioso;
finalmente hace su entrada el solista,
cuya exposición de ambos temas
tema en mans de violas e violoncellos
que contrasta co interpretado por
frauta e clarinete, máis lírico e de
inspiración brahmsiana. O rico e
inspirado Adagio aparece cunha
melodía do clarinete que, xunto a
frauta e oboe ofrece outro tema a
cargo da corda. O Scherzo cruza ritmos
dunha danza popular checa, furiant, e
recupera a intensidade do primeiro
movemento, mentres que o último
conduce ao conxunto a un finale cuxo
primeiro tema case marcial termina
derivando nun segundo moito máis
lírico. A parte final retoma un aire de
marcha máis xubiloso que conduce a
un final brillante e colorista.
Un músico sinxelo en Nova York
En 1892, Dvoràk viaxa a Estados
Unidos para facerse cargo da
dirección do Conservatorio de Nova
York e é nesta cidade onde compuxo
entre 1894 e 1895 o seu Concerto para
violoncello e orquestra en si menor op.
104 ante a insistencia do seu amigo o
violoncellista Hanus Wihan e a pesar
de que o compositor repetía que o cello
era un pésimo instrumento solista
sen condicións para poder competir
coa orquestra. O concerto ten unha
estrutura clásica de tres movementos
Allegro-Adagio-Allegro. Comeza o
Allegro inicial cunha introdución
interpretada pola orquestra
presen-tando dous temas, o primeiro a
cargo dos clarinetes e o segundo, de
carácter máis cantable, pianissimo
protagonizado pola trompa, o que lle
confire un matiz un tanto misterioso;
finalmente fai a súa entrada o solista,
cuxa exposición de ambos os temas
discorre con formidables mostras
de virtuosismo. Un movemento
conmovedor e tenro é o Adagio ma non
troppo no que o compositor utiliza un
lied, Lass’ mich allein, como homenaxe
á súa enferma cuñada Josefina
Cermakova, dedicataria orixinal da
canción e quen fora o seu amor de
mocidade. O movemento final, Allegro
moderato, é un rondó cun desenlace que
recapitula os anteriores movementos
e evoca as danzas campesiñas,
seguramente reflexo da euforia do
autor ante a proximidade do seu
regreso á casa. A percusión cumpre
un papel principal na intensa marcha
para volver ao ton melancólico, pois
cando Dvoràk regresou a Europa e
soubo do falecemento da súa cuñada,
agregou as notas da canción preferida
de Xosefina pero esta vez con enorme
tristeza, nun queixume pola morte da
súa amada a modo de alento que se vai
apagando ata que un crescendo dá paso
á coda final onde a orquestra finaliza
o movemento e o concerto de modo
tormentoso.
discurre con formidables muestras
de virtuosismo. Un movimiento
conmovedor y tierno es el Adagio ma
non troppo en el que el compositor
utiliza un lied, Lass’ mich allein, como
homenaje a su enferma cuñada Josefina
Cermakova, dedicataria original de la
canción y quien había sido su amor
de juventud. El movimiento final,
Allegro moderato, es un rondó con un
desenlace que recapitula los anteriores
movimientos y evoca las danzas
campesinas, seguramente reflejo de la
euforia del autor ante la proximidad de
su regreso a casa. La percusión cumple
un papel principal en la intensa marcha
para volver al tono melancólico, pues
cuando Dvoràk regresó a Europa y supo
del fallecimiento de su cuñada, agregó
las notas de la canción preferida de
Josefina pero esta vez con enorme
tristeza, en un lamento por la muerte
de su amada a modo de aliento que se
va apagando hasta que un crescendo da
paso a la coda final donde la orquesta
finaliza el movimiento y el concierto de
modo tormentoso.
AUDITORIO DE GALICIA Avda. do Burgo das Nacións, s/n 15705 Santiago de Compostela DESPACHO DE BILLETES Tel.: +34 981 571 026 573 979 OFICINA Tel.: +34 981 574 153 552 290 Fax: +34 981 574 250 www.compostelacapitalcultural.org www.auditoriodegalicia.org www.rfgalicia.org 25 ANIVERSARIO
PRÓXIMOS CONCERTOS
MARZO 2015
ABRIL 2015
19
LARS VOGT
piano21.00 h. Auditorio de Galicia
Obras de Schubert, Schoenberg, Beethoven Ciclo de Piano Ángel Brage
Festival de Músicas Contemplativas
27
REAL FILHARMONÍA DE GALICIA
ANDREW GOURLAY / director ALINA POGOSTKINA / violín
21.00 h. Auditorio de Galicia
Obras de Haydn, Brahms, Beethoven, Sibelius
9
REAL FILHARMONÍA DE GALICIA
SERGIO ALAPONT / director PAULA MURRIHY / soprano
21.00 h. Auditorio de Galicia
Obras de Bautista, Hindemith, Mendelssohn
20.15 CONVERS@NDO CON SERGIO ALAPONT