Una llum tímida
Inspirada en una història real.
d’Àfrica Alonso Música d’Andrea Puig i Àfrica Alonso
GUIÓ AMB APUNTS I ANÀLISI DE LES EMOCIONS
ESCENA 1
Intro musical “Ciutat Pintada”. Aula de una escuela primaria de una Barcelona bajo la dictadura franquista..
Entra ISABEL, una mujer joven profesora de historia.
Primer día de inicio de un nuevo curso. Se quita el abrigo y el bolso y los deja en un colgador.
Camina hacia la pizarra. Coge una tiza. Escribe:
“Todas las historias empiezan con una luz tímida”
Lee la frase en voz alta.
Entra CARMEN.
CARMEN
¡Buenos días Isabel!
ISABEL
¡Carmen!
CARMEN
Venía a saludar antes de que entren las niñas.
ISABEL
¿Qué, cómo está? ¿Cómo fue el verano? ¿Ha podido descansar?
CARMEN
Lo intenté. Algunos días tranquilos y otros ein familia. ¿Y usted? ¿Tenía ganas de volver a empezar?
ISABEL
Bueno, depende. Ya sabe.
CARMEN
Tengo la sensación de que este será un buen curso.
ISABEL
¿ah sí?
Carmen le señala un libro que tiene entre las manos
CARMEN
¿Y qué está leyendo si puedo saberlo?
ISABEL
Es 'Sueño en una noche de verano'.
CARMEN
'Sueño DE una noche de verano’.
ISABEL
Oh.ríe nerviosa Es la mejor obra de Shakespeare.
CARMEN
Lo dice muy segura. Cuidado que quizás la profesora de literatura le podría dar otro punto de vista.
ISABEL
Ya. Yo no he leído otras obras de Shakespeare, pero sin duda ésta es la mejor. Si pudiera la llevaría cada día escrita encima.
CARMEN sonríe
Ay, Isabel... Mire, es una obra muy buena pero no sé yo si es 'la' obra.
ISABEL
Si tiene dos minutos le podría leer una escena que...es que cada vez que la leo… se me enciende algo por dentro. Si no tiene tiempo, no pasa nada...
CARMEN
Con la literatura me puede la curiosidad siempre.
ISABEL
No se ría de mí, sobretodo, que es algo muy personal. Entre Shakespeare, usted y yo.
CARMEN
Nunca, eso nunca.
ISABEL se pone a buscar la escena pero no la encuentra
Bueno, es que no la encuentro. Dá igual. Pues, sólo, sólo tiene que leer la escena en que Lisandro y Hermia, que están muy enamorados, están solos en el bosque. Al principio del primer acto -se dice actos en teatro, ¿verdad?-. Pues, lo que pasa ahí, es; acaban de salir de hablar con el Rey de Atenas para impedir que a Hermia la casen con un hombre al que odia. Y, por decirlo rápido, todo les ha salido muy mal, sí. El Rey les ha dicho que si no acatan los
ALEGRIA
- Isabel intenta fer riure a Carmen
- Isabel nerviosa per explicar-li com li ha anat l'estiu
- Isabel s'intenta apropar a Carmen, veu en ella algo que no havia vist abans.
- Li desperta curiositat, irradia felicitat.
deseos del padre de ella, tanto a ella como a Lisandro, se les castigará con la muerte. Vamos, que les matarían.
CARMEN Ajá. Sé cual es.
ISABEL
Entonces Hermia está deprimida, como, muy frustrada. Reniega de que el amor es siempre imposible, reniega de que jamás van a poder estar juntos y reniega de todo.
Yo me imagino que da una patada en el suelo, y me imagino que está llorando. Y Lisandro la mira y seguro que dice : '¿qué hago?¿qué hago?'
CARMEN ríe de nuevo
Y de repente, como repentinamente, se arma de valor y dice:
Isabel se arrodilla ante Carmen “haciendo de Lisandro”
Hermia, amor, mi amor, tengo una tía, una tía viuda, que no tiene hijos y que vive a más de siete leguas. Huyamos. Huyamos de las leyes de Atenas y de tu padre,
y vivamos juntos, y solos en su casa. Si me quieres, confía en mí. Te espero esta noche en el bosque.
coge la mano de Carmen entre sus manos Cásate conmigo, que estoy loco por tí.
CARMEN aparta la mano, divertida
¿Exactamente eso, dice?
ISABEL
Bueno, ya me entiende. ¿No ve que, en realidad, lo que está haciendo el personaje es algo muy humano? Es dar un empujón de esperanza a la persona que más quiere porqué sabe que lo necesita. Seguramente le duele el desánimo de ella pero aunque le esté diciendo una verdad o una mentira, ha leído en Hermia que tiene que mostrarle un nuevo...camino. Y eso
es...precioso…¿no?
CARMEN
Pues sí. Veo que le gusta mucho esta escena.
ISABEL
Quizás debería...leerla.
le ofrece el libro a Carmen pero no lo coge
CARMEN Me parece bien
se levanta del pupitre para irse Bueno, ahora hay que ir a clase.
ISABEL
Claro. Si no encuentra usted un ejemplar me lo pide y... bueno, que ya nos veremos mañana por los pasillos. Que tenga un buen día de clases, Carmen.
hace un gesto de reverencia en relación a la conversación que han tenido antes. Se dispone a irse
CARMEN
Y usted. Hasta luego, Isabel.
Antes de Isabel salga
Por cierto, está cambiada. La veo diferente.
ISABEL
No sé... ¿Por qué?
CARMEN
Ah, ¿puede ser que esté aún más rubia que en junio?
ISABEL
Sí, puede ser. Me pasa en verano, por el sol, supongo.
CARMEN
Pues le favorece mucho. Está guapa. De verdad. Bueno, ¡hasta luego!
ISABEL se sonroja. Sale.
ESCENA 2
Un par de días más tarde en el aula de siempre. CARMEN borra la pizarra después de haber dado clase.
Entra ISABEL y sin querer, la sorprende.
ISABEL
¿Demasiado puntual?
CARMEN
¡Isabel! No, no, adelante.¿Qué...cómo está?
ISABEL
Muy bien. Quería saber si se ha leído el libro.
CARMEN
¿Qué libro?
ISABEL cortada El...
CARMEN
¡Es broma, mujer! Lo llevo en el bolso. He cogido el de la biblioteca.
ISABEL
Verá... yo vivo aquí, muy cerca de la escuela. Una tarde, si quiere , puede usted venir a mi casa.
CARMEN pone cara de sorpresa. Isabel se dá cuenta del atrevimiento
Yo lo digo, sabe, por lo del otro día. Porque tengo un montón de libros que dejaron mis padres en casa, y no hago nada con ellos, están llenos de polvo, muertos de asco están. Y creo que le serían de gran utilidad.¡Para las clases! Ya verá, hay de todo.
¡Hasta en ruso!, ví que había uno en ruso, que digo yo que será ruso, que podría ser cualquier otro idioma que yo no entiendo...Si quiere, una tarde que tenga...tiempo.
CARMEN Bueno. Es...
ISABEL
No los puedo traer todos.
CARMEN
Ya...Y ¿por qué no?
ISABEL
Claro, y¿Por qué no?
para sí misma y¿por qué no?
CANÇÓ 2: CIUTAT PINTADA
No sabia com parlar-te, no sabia començar.
Ni sabia que la vida em donaria dies com regals.
I et miro com et baralles amb els teus cabells rebels Tu; diga'm d'on véns.
Quan s’esborri la ciutat Pintaré el teu cos al cel Ompliria tants carrers de tu,
del teu riure pel matí, dels teus braços que s' ajustaran
a mi.
Guapa...no t'allunyis mai
jo t'esperaré a classe em tens aquí davant se’m passa qualsevol obligació
qualsevol desconfiança sobre un món millor.
Trobo que és injust que el món es perdi l’experiència de mirar-te.
Quan s’esborri la ciutat Pintaré el teu cos al cel Ompliria tants carrers de tu
del teu riure pel matí, dels teus braços que s'ajustaran
CARMEN Isabel,
ISABEL
con la cabeza en otro sitio
¿Qué?
CARMEN
¿no tenía clase en el aula de arriba?
ISABEL
¿Yo? ¿De qué?
CARMEN
De historia, Isabel, digo que tiene usted clase en el aula de arriba y que le va a empezar en...
ISABEL
¡Ah! Sí, claro, voy, me voy volando entonces. Nos vemos cuando usted diga, ¿eh?. Para eso de los libros ¡Adiós!
Se va.
ESCENA 3
CARMEN escribe en la pizarra “1960”. En el aula, charla con ISABEL
CARMEN
Yo le digo: Mamá, ¿y qué pasa si a veces deseas cosas que no puedes controlar? ¿Qué pasa si por dentro te sientes joven, y llena de vida...y todo se queda ahí?
ISABEL
Y ¿qué le dice ella?
CARMEN
Yo creo que se piensa que hablo de bailar en la iglesia o algo así.
ISABEL Ríe
Y no es eso.
CARMEN
No. No bailo, yo.
ISABEL
A mi también me pasa. Digo, esos, deseos, que van más allá de mi día a día.
CARMEN
Eso es porque mi día a día es un algo... gris.
ISABEL
Nah, no tiene nada que ver con usted. Es éste país.La gente cree que ahora estamos mejor que antes. Pero…
CARMEN Bueno, Isabel…
ISABEL
No, no, no, no hay nada peor que la guerra, por supuesto. Yo me refiero a que antes no
agachábamos la cabeza siempre, y creíamos de verdad que podíamos cambiar las cosas. Pero nos han callado a base de miedo. Lo único que podemos hacer es trabajar y rezar. Trabajar y rezar. Vivir, lo que es vivir de verdad, eso, nos está totalmente prohibido.
CARMEN Isabel…
ISABEL
Es verdad, Carmen. Trabajar y rezar. Eso es lo que nos hace grises. Es muy triste. Yo no quiero ser gris.
CARMEN
Usted no es gris...es rubia.
se ríe de su propia broma
ISABEL
Oye, le hace mucha gracia eso de que yo sea rubia, ¿no?
CARMEN
Es que no parece española. Si no se la conoce parece como alemana.
ISABEL
¡Eh! ¡Eso no, por favor!
CARMEN
ríe No grite... ¿Sus padres son así de rubios también?
ISA asiente
¿Dónde viven?
ISABEL
Pues tendrá que preguntárselo a ellos.
CARMEN
¿Cómo es posible que no sepa dónde viven sus padres?
ISABEL
No nos hablamos.
CARMEN
¿De verdad?
ISA asiente Qué pena...
ISABEL
Desde hace seis años ni una palabra.
CARMEN
Ostras...¿Pero qué hizo?
ISABEL
La pregunta es qué hicieron ellos.
se produce un pequeño silencio incómodo
CARMEN
Pues mis padres siempre han sido un gran apoyo para mí. A veces me atosigan un poco, pero es que siempre les he contado todo. Me gusta mucho hablar con mi madre, que se aburre un poco. Está siempre en casa, siempre en casa.
ISABEL
¿Siempre?
CARMEN
Casi no sale. Siempre le duele algo a la pobre. Si no es el estómago, es la espalda, si no los nervios, que si el vértigo... Me gustaría que saliese más.
ISABEL
Puede que lo haga para no perder la atención de su hija. El viejo truco.
CARMEN
Ya…Y ¿con quién pasa las fiestas? ¿Navidad, semana santa...?
ISABEL
Con mis geranios. Y con los exámenes de historia por corregir, también.
CARMEN
A ver... Algún familiar suyo tiene que vivir en Barcelona.
ISABEL No.
CARMEN
¿Y no se siente un poco sola?
ISABEL
No sé… a veces. Pero no quiero que sienta pena por mí, eh!
CARMEN
No, no… si, en realidad, creo que es la persona más valiente que he conocido nunca. Yo la admiro.
ISABEL, sin previo aviso y casi sin conciencia, se acerca para besarla en la boca. CARMEN se aparta, totalmente confundida. ISABEL se dá cuenta de lo que acaba de hacer y le invade una vergüenza inmensa. Se oyen las primeras notas de CANÇÓ 9: AL OÍDO. Camina con prisa hacia el colgador para coger sus cosas. Se miran una última vez y se marcha del aula.
ESCENA 4
CARMEN está en el aula. Se ha quedado hasta tarde corrigiendo. Ha preferido no ir a casa. No deja de darle vueltas a lo que pasó la última vez que estuvo con ISABEL. Fuera ha ido
oscureciendo, ya.
Entra ISABEL por la puerta, casi sin hacer ruido.
ISABEL
¿Se puede?
CARMEN la mira y no dice nada
La chica que limpia me ha dicho que hoy ha pedido de quedarse hasta más tarde.
CARMEN cortante
No se dice ‘de que’. Sí, he preferido alargar y acabar con todo esto. Tengo que dejarlos corregidos para mañana.
ISABEL deja un paquetito en la mesa
¿Y esto qué es?
ISABEL lo abre. Son dos pastelitos llamados ‘tocinillo de cielo’. Naranjas y brillantes.
ISABEL
¡Son tocinillos! He pensado que seguramente tendría hambre. Por la hora que es...
CARMEN
No tenía que haberlo hecho.
ISABEL Los reparte
Este es para <moi>. Y este es para usted.
Empieza a comer el suyo con gusto
Son mis favoritos desde que era pequeña. Podría comerme 30, y no es un farol, eh. Si voy a un restaurante, dá igual lo que haya en la carta, si hay tocinillos, tengo que pedirlos, es como un destino. CARMEN sigue distante, evitando mirarla.
Estos los compro en una plaza muy discreta que está aquí, a diez minutos. Ahora ya no pero en mi época la mujer que los vendía siempre me decía “Un garrinet per a la meva garrineta” i jo
“cada dia els ‘a’fa més petits” em queixava. I ella “ets tu que et fas més gran”.
CARMEN
¡Isabel no vuelva a hacer eso!
ISABEL
¿El qué?
CARMEN Ya sabe el qué.
ISABEL Aún comiendo
Yo confío en usted y me gustaría hablar en libertad si no le importa.
CARMEN
Pues sí que me importa. Porque esto es un lugar público. No, esto es nuestro lugar de trabajo, Isabel, ha de tener usted un poquito más de auto-control, por el amor de Dios.
ISABEL
Pues vayámonos a otro sitio.
CARMEN
¿Qué?
ISABEL
Que vayamos a pasear. ¡A aprovechar lo que queda de tarde! No me mire así que no le estoy diciendo que vayamos a cazar... ¡Un oso pardo!
CARMEN está perpleja. ISABEL se acerca a ella decidida a hacerla reír. Imita un oso pardo.
CARMEN ríe.
CARMEN no responde pero no puede evitar sonreír.
Yo... Voy cogiendo esto. señalando las cosas de Carmen en el colgador.
CARMEN N-no, Isabel…
ISABEL ha ido corriendo y ha cogido las cosas Voy saliendo.
se miran mientras ISABEL sale del aula.
CARMEN Ya sola
REPRISE CIUTAT PINTADA:
Si s’esborra la ciutat i s’atura tot de cop I ara s’omplen els carrers
De tu, del teu riure pel matí, dels teus braços que s’ajusten...
Sale.
ESCENA 5
Han sortit a passejar, el vespre ha arribat sense avisar. Nit intensa, en algun lloc discret del carrer. Entren parlant, ISABEL li fa bromes a CARMEN. CARMEN atura dolçament les seves passes.
CARMEN Me voy ya.
la mira y sonríe Marxo, Isabel.
ISABEL No…
CARMEN
¿Perdona?
ISABEL
¡Que está lloviendo, Carmen! ¡Que te vas a empapar!
CARMEN ríe
¿Qué dices?
ISABEL
Que és tard. És molt tard.
CARMEN
¡Por eso mismo!
ISABEL
Per això mateix no pots marxar. li agafa el bolso “perquè no marxi”
CARMEN
¿Y qué le digo yo a mi madre?
Pausa
¿Qué?
ISABEL Es que...
CARMEN
¿Qué?
ISABEL Nada.
CARMEN
No. Dí. ¿Es que qué?
ISABEL
No, no, nada, nada. Dá igual.
CARMEN
¿El qué?
ISABEL
Es que yo ya no me puedo aguantar más. No sé si me entiende...
CARMEN la observa perpleja
Me gustaría que no te fueras, Carmen. Me gustaría...que no te fueras.
CANÇÓ 4: SI TU HI ETS.
.
CARMEN
Què m’està passant? Em tremola veu.
Em suen les mans. Què estic buscant?
Això no està bé...
ISABEL
Amb un fil de veu Sí que està bé...
Des que et conec, he deixat de sentir-me sola. No et vull espantar... I mai, mai m’hauria atrevit a fer res si no veiés que...
CARMEN
Isabel, para un momento. Ay Dios, ayúdame... ¿Qué estás haciendo?
ISABEL
Tinc ganes d’explicar-te tot el meu passat, abans de l’escola i de tot i totes les coses que he fet abans de conèixer-te, perquè ho sàpigues tot, tot de mi. Vull omplir-te de mi. I vull omplir-me de tu...
CARMEN
No.Yo no soy como tú. Yo quiero tener una vida sencilla. ¡Una vida completamente normal!
ISABEL
Pues tendremos una vida completamente normal. Jo...
CARMEN
¡Tú no eres para nada normal! Tu eres lo opuesto más opuesto a ser normal. No vull fer-te mal-
ISABEL Però...
CARMEN
però estàs anant massa lluny...
ISABEL
Jo ja sé que no li agrado al món.
Si he de ser
sincera és recíproc.
Que tanqui els ulls, si et
sembla bé, pot fer veure que no ens veu.
Sempre m’he notat fora de lloc
M’he passat vint anys sentint vergonya
Una sensació de por que no em deixa ni un segon.
Jo si vols et dic que ho sento molt.
CARMEN
Isabel…no, es que no me has entendido bien...
ISABEL
Jo si és el que vols, aquí em disculpo.
CARMEN
Creo que te estás equivocando...
ISABEL
Però això no canviarà res Jo si vols accepto que tinc por.
Dic que aquesta novetat m’espanta
CARMEN
Que no veus que
No sortir al carrer mai més.
No sortir mai més de casa.
ISABEL
Si tu hi ets.
No passa res.
No m’importa gaire.
CARMEN
Crec que no saps bé què estàs dient Crec que simplement estem confoses.
ISABEL
No ho estem, no…
CARMEN Això no està bé.
ISABEL
Sí que està bé, sí que est`/
CARMEN
No!No està bé…
Jo no li diré res a ningú
.És el teu secret, jo no m’hi fico ISABEL
doncs tanca els ulls, si et sembla bé, pots fer veure que no em veus.
Jo ja no puc més dir-me que no CARMEN
Tot això no està passant, i ara
ISABEL
Em cremen les mans de no tocar-te.
CARMEN
Oblidaré aquest moment, i ara. Marxaré sense dir res.
ISABEL
Una sensació de por/
CARMEN
Calla! No sortir al carrer mai més, no sortir mai més de casa.
ISABEL
Si tu hi ets, no passa res.
No m’importa gaire
Jo ja no puc més dir-me que no
CARMEN
Tot això no està passant i ara Oblidaré aquest moment, i ara
ISABEL
Em cremen les mans de no tocar-te.
CARMEN
Marxaré sense dir res, i ara.
CARMEN i ISABEL
Una sensació de por, que no em deixa ni un segon.
Jo ja no puc més dir-me que no Em cremen les mans de no tocar-te
I no sortir al carrer mai més i no sortir mai més de casa.
CARMEN
Si tu hi ets no passa res.
CARMEN I ISABEL
No m’importa gaire si tu hi ets.
ISABEL
Dime algo, Carmen.
CARMEN Que no puedo.
ISABEL
No te sientas culpable por nada.
Han quedat l’una davant de l’altre. Surten, cadascuna per un costat diferent. Fosc.
ESCENA 6
Uns dies més tard. CARMEN és a l’aula . Entra ISABEL.
ISABEL
Por fin. Te he estado buscando.
CARMEN
¿Y qué quiere?
ISABEL
¿Vienes hoy a casa después de clase? Buscaremos una excusa para tu madre.
CARMEN muy fría
No sé si voy a poder.
ISABEL
No passa res...
CARMEN
Que no sé si voy a poder.
ISABEL
Muy bien. Pues yo tampoco sé si voy a poder.
Se marcha enfadada
CARMEN
Isabel, ¡espera un momento! ISABEL se gira con enfado No va con su forma de ser estar así de enfadada.
ISABEL
¿Y cómo sabe lo que va con mi forma de ser?
CARMEN
No se puede alterar tanto todo el rato. ¿Siempre es así?
ISABEL Sí.
CARMEN
¿Y qué le dicen sus amigas?
ISABEL
No soy de tener muchos amigos.
CARMEN
Bueno, pues ya los hará. Ya encontrará algo con lo que distraerse. No tiene que ser tan vehemente, me oye.
ISABEL pone cara de sorprenderse con la palabra ‘vehemente’.
Trabaje. Yo trabajo y voy haciendo. Aquí todo el mundo tiene que trabajar. Y si no te metes en política al menos puedes estar tranquila. No como en Inglaterra o Alemania.
ISABEL
irónicamente¿Ah, sí?
CARMEN
Sí, yo no me meto en política, me estoy calladita y por eso nadie me dice nada y no me pasa nada.
ISABEL Claro, claro...
CARMEN
Tú eres de las que les gusta hablar en voz alta.
ISABEL ríe
Hablo en serio, Isabel.
ISABEL
A mí me gusta hablar.
CARMEN
acercándose a ella, susurrando
Pero ¿Qué quieres? ¿Que te persigan? ¿Que te arresten?
ISABEL
A la gente como yo nos están mandando a unos campos de trabajo, Carmen. Eso es lo que están haciendo aún que nadie quiera darse cuenta. Quitarnos de en medio para acabar con nosotros poco a poco.
CARMEN mira por detrás de ISABEL. A través de la puerta, hay una monja que las está observando. ISABEL se gira también.
Qué pesada. Ya está la monja cotilleando otra vez.
CARMEN Shht!
ISABEL
Con lo vieja que está ya podría morirse de repente.
CARMEN
¡No hables así de alguien mayor! ¿Por qué nos está mirando?
ISABEL
Pues porqué hay mucho aburrimiento en esta escuela. Dá igual. Ya se cansará.
CARMEN
Pues lo que le decía. Que a veces hay que aceptar que las cosas no puedan ser como nos gustaría...
ISABEL
Sí, usted me está enseñando mucho de eso...
CARMEN
¡Isabel! Por muy difícil que sea.
ISABEL
Pues a mí lo que me dá más miedo es llegar aceptar que las cosas no vayan a cambiar en nunca. Eso sí que me es difícil.
ISABEL camina hacia la puerta de salida del aula, dando por terminada la conversación.
CARMEN
Éste fin de semana voy al pueblo.
ISABEL se para, sorprendida Ah. I fins quan t‘hi estàs?
CARMEN Unos días.
ISABEL un altre cop amb il·lusió T’hi acompanyo.
CARMEN
Si allí está toda mi familia…!
ISABEL
Bueno, almenys durant el viatge en tren, i després me’n torno...
fan veure que recullen llibres del piló, per dissimular davant les monges.
CARMEN
Qué te crees que me dejan viajar sola? Me acompaña mi primo...
ISABEL De acuerdo.
CARMEN Ah ¿ya está?
ISABEL Qué…?
CARMEN le cuesta mucho explicarse
Antes... ¿no me había preguntado... algo? Sobre ir a su casa…
ISABEL
Sí, pero me has dicho...
CARMEN
¿Me lo vas a volver a preguntar o no?
ISABEL
¿Esto es algún juego suyo?, porque hace un momento me estaba diciendo que no fuera tan vehemente y ...
CARMEN
¡Pruebe!
ISABEL
¿Quieres que te lo vuelva a preguntar?
CARMEN asiente
De acuerdo. A ver. Carmen:
CARMEN Mm...
ISABEL
Doña Carmen…
CARMEN Sí...
ISABEL
¿Quieres venir…
CARMEN Sí!
ISABEL
a vivir conmigo?
CARMEN
¡Isabel! ¿¡Por qué tiene que ser siempre tan excéntrica...!?
ISABEL
¡Se lo merece! por jugar así conmigo. ¿De verdad quieres venir? Me encantaría. Me encantaría, me encantaría.
ESCENA 7
CANÇÓ 5: PESSIGOLLES
Isabel y Carmen se acarician por primera vez y se van quitando poco a poco la ropa.
CARMEN
Ara que només et veig a tu
Ara que els meus dits són una flama Ara que tocat el teu cos nu
Ara que el desig surt de la gàbia
Els llums s’apaguen i és quan jo et conec I a fora el temps ha perdut la batalla.
Els llums s’apaguen i és quan jo et conec I a fora el temps ha oblidat perquè lluitava.
Si el teu nom no em fés pessigolles Si el teu cos no em fés fondre’m tota.
Dins de casa teva he descobert
Sostres de records que ja no et diuen res
Però hi ha també un racó on s’allibera el cor i on et dic coses que no repetiré.
Els llums s’apaguen i és quan jo et conec I a fora el temps ha perdut la memòria Els llums s’apaguen i és quan jo et conec I a fora el temps ens ha deixat córrer.
es besen. ISABEL alça als seus braços a Carmen. Al llit.
Si el teu nom no em fés pessigolles Si el teu cos no em fés fondre’m tota.
Fondre’m tota, fondre’m tota, fondre’m tota, fondre’m
DESIG
- Carmen i Isabel es besen per primera vegada.
- Desig, passió, amor, etc.
- Aprofitar la llum rosa per a reforçar aquest sentiment
tota.
ESCENA 8
ISABEL y CARMEN están en la cama de casa de ISABEL, a la mañana siguiente.
CARMEN
¿De què et rius, tonta?
ISABEL De tú.
Riu, “amb tonteria a sobre”
CARMEN
¿Que rius de mi? Que et tiro del llit!
ISABEL Carmen!
CARMEN
Et rius perquè no sé fer l'amor.
ISABEL
imitant a la monja
¡Doña Carmen! ¿¡Pero qué palabras dice usted!?
CARMEN
¿Et rius per això sí o no?
ISABEL
‘Disculpe, Doña Consuelo! No volverá a ocurrir... Pero llévese a todas las niñas, por si acaso.’
CARMEN Eh!
ISABEL
I és clar que no.
CARMEN
Tu eres la primera persona con la que hago algo… (ISA riu) No digas “ya me lo imaginaba”
porque eso quiere decir que lo he hecho fatal!
ISABEL
Carmen! Ha sigut…ha sigut el millor moment de la meva vida. El millor.
es besen
I tu…? Tu m’estimes? Carmen no respon.Riu. No m’estimes.
CARMEN
Si me lo preguntas tantas veces al final perderá sentido.
ISABEL
Això serà per tu, perquè a mi em bull la sang de mala manera.
CARMEN Que ets burra.
ISABEL
Jo tindria fills amb tu.
CARMEN ríe
Tu t’imagines? Amb qui millor que amb una professora tan i tan responsable com jo. Amb estudis, un piset així…!
agafa un coixí i li posa a la panxa CARMEN
En primer lugar eso es imposible. I en segundo lugar
ISABEL
Jo no tindria fills. Només si fós amb tu.
CARMEN
Només si fós amb mi…?
Riu ISABEL
CANÇÓ 7: COM NINGÚ HO HA VIST MAI.
Benvingut
espero que estiguis despertposa les mans sobre la panxa de Carmen i comença a parlar-li a un bebè imaginari
et parlaré
d’aquella que et porta dins seu però de fet
quant més temps passa més veig que sempre em sorprèn
i un bon dia
arriba i diu: Isa; que espero un bebè!
Has vingut en un gran moment
CARMEN No sé yo...
ISABEL
Segur que la gent t’ho dirà del revés. Però saps què? Que ells no en saben res!
CARMEN a ISA
Ella que no destaca per tenir paciència Ella que sembla viure en un altre planeta Però t'estimarà com ningú ho ha vist mai...
Però t’estimarà...
ISABEL
Ella que no ha tingut ni un minut d'experiència.
Ella que no sap com pot ser tan valenta.
Però t’estimarà... com ningú ho ha vist mai.
Però
T’estimarà...
I probablement no t’ho dirà mai perquè és...perquè és lenta, digue’m-ho així,
Sona el telèfon, que les interromp. ISABEL s’aixeca a agafar-lo.
ISABEL
¿Sí, diga?
Una veu de dona li pregunta per CARMEN. ISABEL,mira a CARMEN amb alerta,
Sí.
CARMEN li arrenca el telèfon de les mans.
CARMEN
No, he ido...Sí, madre. Ya voy.
Recull les seves coses.
Me voy, mi madre no está bien.
marxa
ESCENA 10
Vespre. Casa d'ISABEL. CARMEN i ISABEL parlen. CARMEN duu l’abric posat, com si hagués vingut per no quedar-se massa estona.
AMOR
S'estimen, però d'amagat
No poden mostar-se tal com són Se senten cohibides
CARMEN
Mi madre ha empezado a decir que le duele mucho el estómago, y se ha inventado toda una historia, que cree que tiene una llaga, no sé qué más...El viejo truco. Y de tanto decirlo al final se lo va a creer. Y que quiere que la acompañe yo al hospital. He estado investigando sobre ese “hospital”. Se llama San Onofre y allí tratan...
ISABEL
La homosexualidad.
CARMEN
Jo ja només vull que em deixi en pau d’una vegada, Isabel. És que és insoportable, és un interrogatori constant. Es que me siento incapaz de encontrar una excusa diferente o de mentirle a la cara una vez más. Es que no sabes cómo me mira. Me muero de la vergüenza.
Estoy harta de verte a las tres de la madrugada o de salir corriendo hasta aquí cada vez que mi madre se mete en misa.
Y mi padre...mi padre no está bien. No puedo mirarle a la cara. No… ya no le llaman del trabajo, los vecinos dan portazos cuando lo ven pasar...La gente empieza a decir que hay dos chicas que van demasiado juntas, Isa...Es...Han llamado a casa desde la escuela , que ya dejamos claro que no había pasado nada pero...todo..esto ha sido tan fuerte que quizás no hemos sido conscientes de la gravedad...
ISABEL
No vull que et toquin, no vull que et mirin. No vull que et prenguin això que és teu. Em sents?
És teu!
CARMEN
Isa... tranquilA, porque aún no te he dicho que vaya a ir...
ISABEL
No, però sé, ho puc intuïr, Carmen! Estàs diferent! Has canviat. I sé el “respecte” que tens per la teva família...
CARMEN
“Respecte”! Y por qué lo dices así? Claro, Isa! Son MI familia! ¿Qué quieres? Que me importe una mierda que estén viviendo un infierno por mi culpa?
ISABEL
Por tu culpa? Por tu culpa?
CARMEN
Isa, si hi vaig pel meu propi peu és molt millor. Si m'espero a que m'hi portin per la força m'hi tiraria allà tres anys com a mínim. Joder, si ho saps millor que ningú. Ets una experta tu de tot
això. En estos diez meses todas las noches que he pasado fuera de casa, las veces que nos hemos cruzado con tus vecinos. Y hemos llegado a la escuela juntas! Todo ha sido tan
inesperado, tan intenso! Que se nos ha ido de las manos, no sé qué esperábamos Las paredes escuchan, todas las paredes escuchan, y tú, tú no has querido escuchar lo que estaba pasando en mi casa , nunca has querido entender...tu quieres una cosa y punto, y sólo ves eso..
ISABEL
Doncs ho deixem, si vols. No ens veurem mai més, no però no te’n vagis a un hospital, això no m'ho pots fer. Em moriré de por.
CARMEN
No me lo pongas dificil porqué ya lo es de dificil, desde el primer momento...
ISABEL
Ni tan sols entendran que tu puguis estimar, o no estimar, o ser res. Perquè per ells ja ets una rata, ja ho ets una merda, i saps el que em fa més ràbia, més, de tot això? Que em sembla que tu no saps que s'equivoquen. Però nosaltres no som el que ells diuen que som. Nosaltres no som el que ells diuen que som.
CARMEN
Te estás poniendo muy nerviosa y me estás...
ISABEL
Et voldran fer mal. No vull perdre aquests ulls. No ho vull...Ells voldran que te n'oblidis de mi...
li va a fer un petó però Carmen s’aparta abans Tu vols oblidar-te de mi?
silenci
Tu vols oblidar-te de mi.
ESCENA 11
CARMEN ha dejado de ir a la escuela. ISABEL preocupada, acaba por llamar a su casa.. Lo coje la madre de CARMEN. INTRO musical durant tota l’escena de CANÇÓ 5: AL OÍDO.
ISABEL
Buenas tardes. ¿Podría hablar con Carmen, por favor? (...) Soy... Isabel. Una amiga. (...) Soy una compañera de la escuela.
Cuelgan. Vuelve a llamar.
No sabe quién soy: ¡pero si usted ha llamado a esta casa, señora! Haga un pequeño esfu...
Lo cogen
(...) Necesito hablar con ella. Señora. Es por un asunto de la escuela, es bastante importante...
Ni la dirección de la escuela, ni nadie... Nadie excepto Carmen, tiene por qué meter...(...)
Señora, déjeme que le diga algo. Se va arrepentir, si su odio por lo que ella es puede más que el amor que usted tiene por Carmen, un día se va a arrepentir.
Pausa
...¡¿Hola?! ... Sé que está ahí. ¿No va a decir nada? Va a... va a...
CARMEN des de su casa Isabel.
ISABEL
Carmen, perdón, perdón, no quería decir esto último, perdón. A...ahora no sé qué decir...
Necesito verte. Ven mañana a la escuela, aunque no estemos a solas. Por favor.
CARMEN
No vuelvas a llamar a mi casa.
Cuelga.
CANÇÓ 9: AL OÍDO Tú.
Dueña del dolor.
No juegues conmigo, que sabes que ganas.
Y yo,
que entre lágrimas, te intento olvidar,
por todo lo que cambiaste.
Y miro a cualquier sitio, que esté lejos de tus labios,
porqué en esta lucha eterna, nunca gana la razón.
Y entonces, te me acercas, y me dices al oído...
ESCENA 12
Aula de la escuela. ISABEL entra al aula. Coge el libro de “Sueño de una noche de verano” y lo coloca encima del resto de libros. Camina hacia la pizarra. Entra CARMEN.
CARMEN
Buenas tardes, Isabel.
ISABEL
Buenas tardes.
Silencios entre lo que se dicen una a la otra. Les cuesta hablar.
He oído que nos deja usted una temporada.
CARMEN
Así es. Me voy unos días al pueblo.
ISABEL Al pueblo.
CARMEN
Sí. Mi madre no está muy bien de salud y hemos decidido irnos. Me irá bien pasar un tiempo fuera, cambiar de aires... Seguro que hará algo de frío. Pero estaremos bien.
Pausa. Está a punto de decir algo más.
Bueno...
camina hacia la puerta
ISABEL
Sé que el miedo te puede que lo mío no son los finales felices.
Sé que existen las normas y una obligación.
Que eres dueña del mundo entero y de mi corazón.
Y miro a cualquier sitio, que esté lejos de tu boca,
porque en esta historia loca, nunca gana la razón, y entonces te me acercas, y me dices, al oído.
CARMEN E ISABEL una davant de l’altra
Y me dices al oído, y me dices al oído, y me dices al oído...
Y miro a cualquier sitio, que esté lejos de tu boca, porqué en ésta historia loca, nunca gana la razón
Y entonces te me acercas, y me dices al oído...
CARMEN surt. ISABEL la veu marxar.
ESCENA 13
Sólo una luz tímida ilumina a ISABEL, sentada en su cama.
CANÇÓ 10: L’OMBRA.
ISABEL
Vull esborrar-te del meu pit.
Vull caminar per damunt del què no has dit.
Vull, fer-te caure del meu cap
Ni vull tornar a mirar-te, ni mai m’has estimat.
Si havies de marxar no haver vingut Si no volaves, per què duus ales?
Si anaves a morir no haver nascut.
Als teus ulls tens la promesa d’estimar-me Però no em miren.
Si em busqueu sóc darrera seu
Fent de l’ombra del que hagués pogut ser.
Si em busqueu sóc darrera seu
Fent de l’ombra del que ens estem perdent.
Fent de l’ombra, fent de l’ombra...
Si havies de marxar no haver vingut Si anaves a morir no haver nascut Si havies de marxar...
Si anaves a morir No haver nascut.
Final del primer acte.
SEGON ACTE : ESCENA 14
Inicio del siguiente curso. Ha pasado un año. Silencio absoluto. El aula vacía, exactamente como en la ESCENA 1. ISABEL entra, igual que un año atrás. Cambiada, serena. Podría decirse que, en cierto modo, curada. Ha crecido. Antes de acercarse a la pizarra,
se dá un momento para observar el aula, y enfrentarse con algún que otro recuerdo. Podemos ver en sus ojos todo lo que ella y CARMEN vivieron el año pasado en ese mismo espacio..
Anda hacia el colgador y deja sus cosas, sin prisa. Camina hacia la pizarra. Coge una tiza, y la observa un segundo entre sus manos. Empieza a escribir.
“Todas las historias nos recuerdan que nuestro pasado existe”.
Deja la tiza sobre la mesa y lee la frase en voz alta. Se va.
ESCENA 15
Hospital San Onofre donde CARMEN ha sido internada. Está en la habitación que se le asignó.
Una silla donde reposa, con la mirada perdida. De hecho, le cuesta mantener los ojos abiertos.
ESCENA 15
Hospital San Onofre donde CARMEN ha sido internada. Está en la habitación que se le asignó.
Una silla donde reposa, con la mirada perdida. De hecho, le cuesta mantener los ojos
abiertos.Le tiembla el cuerpo y siente un dolor intenso en la cabeza. La música, los sonidos, y las voces en off acompañan su delirio.
VOZ DEL DOCTOR
Después de la terapia electroconvulsiva, es normal sentir dolores de cabeza como los que tuvo ayer, o un poco más fuertes. Usted intente no pensar en nada.
VOZ EN OFF MADRE DE CARMEN No puedes hacernos esto, Carmen
VOZ EN OFF ISABEL Et voldran fer mal.
.
VOZ EN OFF DOCTOR Es normal sentir dolor.
VOZ EN OFF ISABEL L’homosexualitat.
VOZ EN OFF MADRE DE CARMEN
Los vecinos hablan hija. Lo que estás haciendo es pecado.
VOZ EN OFF ISABEL
No vull que et toquin, no vull que et mirin.
De repente CARMEN recuerda a ISABEL. Ésta se le aparece cómo la luz, dorada y preciosa. A lo largo de la canción, el recuerdo de ISABEL se irá acercando a la CARMEN en estado de delirio. Bailarán juntas.
CARMEN
CANÇÓ 13: PEZ DORADO.
Bajo el agua de cristal Eres como un pez dorado.
Me has venido a despertar Luz que baña
cuando pasas.
Si me voy Buscando el Sol
Cuando llegue, todo habrá cambiado Cuando crezca el mar sobre tus manos.
31
IRA
Carmen abatuda no pot deixar d'escoltar veus dins el seu cap.
Es toca el cap, crida desesperadament.
Ningú l'escolta.
Patiment, angoixa, ràbia, ira, et.c CLÍMAX del personatge de Carmen
He tropezado con el mundo y he llegado a tí.
Cuando llegue todo habrá cambiado Cuando crezca el mar sobre mis manos.
Si me voy
Buscando el Sol.
CARMEN acerca su mano a la de ISABEL. Está a punto de tocarla.
ISABEL
¿Quién eres?
CARMEN Soy yo.
ISABEL No.
De repente, el sueño se convierte en una pesadilla. ISABEL desaparece. CARMEN grita. Sale corriendo.
ESCENA 16
ISABEL entra al aula de la escuela. Tiene una sensación muy extraña. Como si hubiese escuchado la voz de CARMEN.
ISABEL
En mi sueño de cristal, eres como un pez dorado.
Escribe en la pizarra: 1964. De espaldas a la puerta no se ha dado cuenta de que ha entrado CARMEN. Muy cambiada. Destrozada. Diferente. Triste. Ha venido con esperanza de
encontrar a ISABEL y también asustada por hacerlo. Todo el rato a punto de romperse en pedazos. Suavemente, como un pajarillo herido, abre la puerta.. ISABEL, pensándose que habla con una alumna.
ISABEL
¿Qué se ha dejado...?
CARMEN
Buenos días, Isabel.
ISABEL se gira y se queda petrificada. Silencio.
¿Le puedo hacer una pregunta? ¿Qué se puede hacer cuando una está...
vuelve a empezar
¿Qué se puede hacer cuando una está tan hecha polvo? Tan cansada, tan sola, tan sucia y... Y está muy triste pero tiene una pequeña esperanza? ¿Si se tiene una pequeña esperanza? Y a la vez se siente tan estúpida, siente que ha estado tan equivocada. Y ahora está mirando a todo lo que dejó escapar. Lo más preciado que tenía. A su mejor amiga. A mucho más que su mejor amiga. Y se muere de miedo, por el vacío tan grande que nota dentro suyo, que sólo la persona que ha perdido puede llenar... Y ella debe estar tan enfadada. Si siente que no se merece nada pero lo necesita, tanto. ¿Qué puedo hacer...Isabel?
CARMEN espera atenta la respuesta de ISABEL. Ella suspira sin moverse de su sitio. Se toma un tiempo. CARMEN dá la vuelta para macharse.
ISABEL
'...tengo una tía viuda, acaudalada dama de grandes rentas, que no tiene hijo alguno.
Vive en una casa a más de siete leguas, y a mí me mira como a único hijo suyo.
Allí, mi querida Hermia,empieza a andar hacia CARMEN podemos desposarnos
ya que hasta aquél lugar,
la ruda ley de Atenas jamás logrará alcanzarnos.
se arrodilla ante ella cómo en la primera escena Si me quieres, pues, deja
mañana al llegar la noche, la casa de tu padre y a fuera de la villa, allá en el bosque,
dónde los ritos de Mayo se festejan, allí estaré, mi amor, para esperarte.”
CARMEN corre hacia ISABEL y se abrazan.
ESCENA 17
CARMEN desde el teléfono de casa de ISABEL llama a casa de sus padres. No lo cogen. Deja un mensaje.
CARMEN
Madre, soy Carmen. Bueno...en realidad es mejor que no estén en casa. Hubiera sido más difícil. Hace cuatro días que he vuelto... No sé muy bien por qué la llamo pero... Bueno, sí, sí lo sé. Quería contarle una cosa… Hoy Isabel me ha contado la última vez que vió a su familia.
Dice que abrió la puerta y les dijo: “Nunca más vais a volver a hacerme daño”. Y se fué. Y estaba contenta. Aunque no fue nada fácil, claro. Quería contárselo. Yo ya estoy en casa, mami. ISABEL ha entrado en casa. Mi casa es Isabel. Y les llamaba para decirle que los quiero y que nunca más van a volver a hacerme daño.
Cuelga.
TRISTESA
- Carmen, destrossada
- Isabel intenta comprendre-la i ser compassiva amb la situació
- Carmen se sent buida i pobre per dins
ISABEL Per fi...
CARMEN
Sí. Pues...ya está. Ya está, ¿no? Ya está...
ISABEL le sonríe y se quita el abrigo en el colgador. De repente, CARMEN se pone las manos en la cabeza y expresión de mucho dolor.
ISABEL
Ei, ¿qué pasa? Carmen.
CARMEN empieza a escuchar en su cabeza los ruidos que escuchó durante el delirio en la habitación del hospital. Es un dolor insportable en la cabeza. Poco a poco se calma para no asustar a ISABEL.
CARMEN
Res. Res, res. Tanquil.la.
El dolor torna a aparéixer, aquesta vegada amb més força.
CARMEN Asustada
¿Qué es eso? ¡Páralo! ¡Páralo, joder!
grita
¡Que pares ese ruido, Isabel!
ISABEL
¿Qué ruido, Carmen?
CARMEN
¡Haz el favor de parar eso!
ISABEL
Voy a por ayuda.
Se va
CARMEN grita y se sienta sobre la cama.
CANÇÓ 14: REPRISE ‘SI TU HI ETS’
Tot això no està passant i ara Oblidaré aquest moment i ara Em quedaré sense fer res, i ara Tot això no està passant!
ESCENA 18
Casa d’ISABEL aquella mateixa nit. CARMEN dorm. ISABEL, asseguda al seu costat, li acaricia els cabells.CARMEN obre els ulls.
ISABEL
Hola bella durmiente.
CARMEN
Hola rubia. Tu no dorms?
ISABEL
No. No puc de moment.
CARMEN
Isa, em sembla que t’he de donar una explicació... s’aixeca del llit. Sé que he estat una mica rara últimament... però et prometo que segueixo sent la mateixa, és només que... plora
ISABEL
CANÇÓ 14 REPRISE: SI TU HI ETS No vull que m’expliquis què ha passat No et faré preguntes, no tinc cap retret.
Si et fa mal el cap, o si tens fred, Jo et donaré calma, jo t’abrigaré.
No sortir al carrer mai més, No sortir mai més de casa.
Si tu hi ets, no passa res.
No m’importa gaire si tu hi ets.
ISABEL escribe en la pizarra: 1966.
ESCENA 19
ISABEL y CARMEN a casa d’ISABEL. ISABEL agafa el bolso on hi guarda dos pots de pastilles.
ISABEL
La doctora diu que te’n has de prendre una cada vuit hores. Y de éstas, una cada seis. De las pequeñitas eh, no nos vayamos a liar. Mira, si quieres tú te encargas de éstas
les posa sobre la taula
y yo de las otras. Y así, si no se acuerda una, se acuerda la otra y ya está.
le dá una de las pastillas para que se la tome
DESESPERACIÓ / IMPOTÈNCIA
CARMEN
No me las voy a tomar.
ISABEL
Claro que te las vas a tomar. No vamos a hacer ninguna tontería, va/
CARMEN no la coge. ISABEL baja la mano. Se miran a los ojos. Finalmente, ISABEL le abre la boca “a la fuerza” y le pone la pastilla en la boca. CARMEN, con rabia, coge el bote que estaba sobre la mesilla.
¡¡Carmen!!
le arranca el bote que ha cogido
Dá igual, te las daré yo. Bajo ningún concepto puedes tomarte más de dos, ¿me oyes? Que son antipsicóticos, no chuches.
CARMEN suelta una carcajada
¿Qué? Es verdad.
CARMEN
No, es que me hace gracia. Cómo despotricabas antes de los doctores y cómo estás ahora. La Dra diu, la Dra ha dit... A alguien le gusta la doctora.
ISABEL
Carmen, porfavor...
CARMEN
¿A ti te gustaría que yo te hiciera eso? Hablar con otra delante de tus narices...
ISABEL
Hablo con ella porque tú te niegas a ir al médico. Para que te pongas bien, para que estés bien de una vez...
CARMEN
En el fondo siempre has querido probar con otras mujeres.
ISABEL
No pienso responderte. Sólo dices eso porque te/
CARMEN descontrolada de rabia
¡Porque me estoy volviendo loca! ¡Por fin! ¡Pensaba que nunca íbamos a poder decirlo!
Seguramente se me ha freído- el- cerebro. Me arde la cabeza, me duele
tanto que creo me va a explotar. ¡Y no! no me digas que va a ir a mejor, porque no va a ir a mejor, si no, a mucho, mucho peor. Es insoportable. Y lo siento. Con lo feliz que podrías ser tú, con lo fantástica que estás, y en tu mejor momento, que tengas que aguantar a esta mierda de persona que no puede parar de quejarse y quejarse. Así que déjame sola, déjame,
GELOSIA
ahora. Si en el fondo no sabes porqué estás conmigo. ¿Es verdad o no? Si nunca te he dado lo que querías. Si quieres dejarme no te preocupes que lo entiendo.Si en el fondo, siempre he estado sola.
ISABEL
Nada de lo que estás diciendo te lo crees. Y me duele-
CARMEN
Pues perdóname por hacerte daño pero no digo nada más que la verdad. Mi familia cree que soy una absoluta, absoluta decepción, mis amigas no saben ni quién soy, y, de hecho, nunca he sido nadie, nunca he sido nadie hasta que te conocí. Y tú tan fuerte, tan...real. A mi me daba miedo hasta pisar la acera, y tú me abriste las puertas de tu casa: ¡vamos!¡Aquí está tu nueva vida! Pues ¡me he perdido! No sé, no sé hacia dónde ir, ya, me he perdido. ¿Cómo puedes estar segura de algo? , y ¿cómo puedes... siempre tan... capaz de todo, hasta de perdonar, ¡de perdonar! ... y ahora que estamos solas, juntas, estos años de espera, ahora, en mi cabeza está este dolor, punzante, siempre, no para, no. Vete, Isa, vete que ahora quiero estar yo sola.
Yo sola.
ISABEL
CANÇÓ 15: SOLEDAD SONORA Prometíste ser la misma
Prometíste no dejar que se escapara mi inocencia, prometíste no dejarme ver,
prometíste no volver a prometerme nunca nada.
Y me pides que te ayude ISABEL Y CARMEN
y yo no sé cómo pedirte que me ayudes tú primero.
ISABEL
Y tu fragilidad es fuego ISABEL Y CARMEN
que ahora corre por mis venas invadiéndome por dentro.
ISABEL
Qué final inesperado, tu lugar ha sido invadido.
Qué final inesperado, tu lugar ha sido invadido.
Qué final inesperado, tu lugar ha sido invadido.
CARMEN se acerca a ISABEL, que no se mueve de su sitio. De repente, le escupe a la cara la pastilla que antes le obligó a tomarse.
CARMEN se acerca al teléfono y llama. No lo cogen.
CARMEN
Qué tal. Disculpe por llamar a estas horas de la noche. Pero es que quiero dejar un mensaje a la directora y a todo el mundo de la primera planta. Isabel no va a volver este año a la escuela.
Sí, así es. Así lo hemos decidido. Malauradament hi ha una malalta a casa i ens hem de quedar aquí, a casa, si no li sembla prou motiu.
ISABEL apreta el botón del teléfono para colgar la llamada. CARMEN cuelga el teléfono con fuerza.
Prometíste ser la dueña
de mi mente gobernada por el miedo y la ignorancia Prometíste un mundo nuevo
donde agujeros negros no enviaran a personas a otras dimensiones.
Y me pides que confíe CARMEN E ISABEL
y yo me lanzo a ciegas pero abajo tan sólo hay suelo.
CARMEN
Como en un golpe de estado mi lugar
CARMEN E ISABEL ha sido invadido.
CARMEN
Como en un golpe de estado mi lugar,
CARMEN E ISABEL ha sido invadido.
¿Cómo puedo convertirme en alguien que no soy?
¿En alguien que no encuentro?
¿Cuándo fué que me perdí entre todo éste dolor?
Quiero parar el tiempo.
¡Y ya no sé cómo olvidar todo lo que pasó!
¡Te juro que lo intento!
Ah...
CARMEN coge su abrigo con intención de marcharse a la calle.
ISABEL
Y ahora escúchame con toda tu atención No voy a abandonarte
Y me importa una mierda tu dolor Tú sigues siendo Carmen.
CARMEN sale
ESCENA 20
Segueix sonant final de CANÇÓ 15. ISABEL se acerca a la pizarra y escribe la fecha: 19671.
Empieza a recoger los libros para volver a casa después de la clase. Entra CARMEN. Ha venido a buscarla de sorpresa.
ISABEL con cierta alarma
¡Carmen! ¿Qué haces aquí?
CARMEN con una sonrisa
He venido a buscarte. ¿Te molesta?
ISABEL
No. ¡Cómo me va a molestar! Sólo que hacía mucho que no te veía en el cole.
Se miran y recuerdan durante un momento todo lo que han vivido entre esas cuatro paredes.
CARMEN
Ha estado bien. Todos me han saludado con mucho cariño.
ISABEL
Claro, te echan de menos.
CARMEN
¿qué te parece si nos vamos a dar una vuelta y nos tomamos algo en esa pastelería de los tocinillos que tanto te gusta?
ISABEL Claro.
Acabando de ordenar los libros del montón
CARMEN sentada en uno de los pupitres
Es que necesito beber algo. Las pastillas me dejan la boca un poco como un pan.
ISABEL
¿Has conocido al nuevo profesor de literatura? Es… es medio idiota. Seguro que te caería fatal, pero lo disimularías mucho mejor que yo... Pronto hará diez años, ¿eh? ¿No te parece increíble?
CARMEN
Diez y dos meses que no piso el cole...
ISABEL
Creo que esta escuela no te ha merecido nada. Pero ahora prefiero no pensar en eso.
se acerca donde está sentada
Gracias. Necesitaba tanto verte bien y que me escucharas como antes, con tu cara de “Ay, Isabel...estás como una cabra”. la imita
CARMEN
Claro. Aunque ahora la que está como una cabra soy yo.
Ríe
Me he tomado un Clonazepam y estoy flotando un poquito, pero estoy bien.
ISABEL
Sí. Te veo muy bien. Potser aquest any podríem intentar tornar al metge...
CARMEN
Isa, Isa, joder, cariño, que no pienso ir al médico. No voy a ir a ningún médico.
ISABEL
Cómo quieras, Carmen, tú decides.
coge sus cosas del colgador, lista para irse CARMEN
Isa.
ISABEL Digues-me.
CARMEN
He estat pensant molt.
ISABEL En?
CARMEN
Vamos a ir a por tu familia.
ISABEL es queda un moment en shock